ALPA in Exile
Messages of
Afghan Girls to International Community
on
the 4th Anniversary of the Taliban's Return
شما نمیتوانید با چشمپوشی از آنچه در کشور میگذرد، و یا از پیامدهایی که بر جامعهٔ بینالمللی خواهد داشت، بیمسئولیتی خود را در قبال مردم افغانستان توجیه کنید. پرندهٔ کوچک
You can not justify your irresponsibility toward the Afghan people by turning a blind eye to what is happening in the country, nor how it will impact the international community. Little Bird
سکوت شما همدستی است: در کنار زنان افغان بایستی اگست برای ما فقط یک تاریخ نیست؛ آغاز خاموشی اجباری دختران، آغاز زندانیشدن زنان در خانهها، و آغاز ستمیست که هنوز ادامه دارد. در این روز، حق آموزش، کار، آزادی و نفسکشیدن در فضای امن، از زنان افغان ربوده شد. ما از شما سکوت نمیخواهیم، ما همدلی نمیخواهیم، ما عدالت میخواهیم. ما اقدام واقعی میخواهیم. صدای زنان افغانستان را بشنوید، دختران ما را فراموش نکنید و در برابر تاریکی، کنار ما بایستید؛ زیرا سکوت شما، همدستی با ظلم است. زنان افغانستان زندهاند و برای آیندهای روشنتر، هنوز ایستادهاند. یک دختر
Your Silence is Complicity! Stand with Afghan Women! August is not just a date for us; it marks the beginning of the enforced silence of girls, the beginning of women being imprisoned in their homes, and the beginning of an oppression that continues to this day. On this day, the right to education, to work, to freedom, and to breathe in a safe space was stolen from Afghan women. We do not ask for your silence. We do not ask for your sympathy. We ask for justice. We ask for real action. Hear the voices of Afghan women, do not forget our girls, and stand with us against the darkness — because your silence is complicity with oppression. Afghan women are alive, and for a brighter future, they are still standing. A Girl
با نهایت احترام و احساس مسئولیت، این پیام را برای آگاهی جامعهی بینالمللی و به گوش رساندن صدای کسانی مینویسم که صدایشان خاموش شده است — برای دختران شجاعی که پناه و تکیهگاهی ندارند، برای مردانی که هرگز جرأت نکردند صدایشان را بلند کنند، و برای زنانی که زیر سلطهی تاریک و ظالمانهی طالبان روزگار میگذرانند، و برای کودکانی که هر لحظه در هراس و ترس زندگی میکنند. از شما میخواهم بیدار شوید، چشمانتان را باز کنید، شهامت و غیرت به خرج دهید. صدای عدالت باشید و در برابر جمعآوری دختران افغان در سطح شهر کابل بایستید. دختران افغان با بهانههای مختلف توسط طالبان دستگیر شده، به زندانها منتقل میشوند و در آنجا مورد شکنجه و تجاوز گروهی قرار میگیرند. این فاجعه انسانی است. این سکوت مرگبار است. ایستادگی کنید. صدای ما باشید. این جنایات را متوقف کنید. سکوت، همدستی است. باشد که اندکی دختران افغان نیز حق زندگی و کرامت انسانی را تجربه کنند. دختر افغان
With the utmost respect and sense of responsibility, I write this message to raise awareness among the international community and to carry the voices of those who have been silenced — for the brave girls who have no refuge or support, for the men who never dared to raise their voices, for the women who live under the dark and oppressive rule of the Taliban, and for the children who live every moment in fear and terror. I ask you to wake up, open your eyes, and show courage and integrity. Be the voice of justice and stand against the abduction of Afghan girls from the streets of Kabul. Afghan girls are being arrested under various pretexts by the Taliban, taken to prisons, and there subjected to torture and gang rape. This is a human tragedy. This silence is deadly. Stand up. Be our voice. Stop these crimes. Silence is complicity. Let Afghan girls have, even if only briefly, the right to live and to experience human dignity. Afgan Girl
خودم که چه، قلمم بیحس شد… وقتی نوشتم که دروازههای مکتب همراه، امسال چهار سال میشود که بسته است. واقعاً نمیدانم که ما در آینده جزو باسوادان محسوب میشویم یا خیر. وقتی این را میگویم، سخن پدرم به یادم میآید که میگفت: «من تا صنف هشتم درس خواندم، تقریباً تا همان صنفی که من خواندهام.» این روزها مدام به این فکر میکنم که اگر وضعیت همینطور ادامه پیدا کند و اگر به ازدواج اجباری مجبور شوم… من نمیدانم. منی که خودم را خیلی باهوش فرض میکردم، این روزها چقدر با «نمیدانم»ها روبهرو شدهام. کمکم دارم باورم میشود که من چیزی را نمیدانم. شاید روزی برسد که فرزندم به دوستانش بگوید مادرم بیسواد است؛ طوری که من به دوستانم میگفتم. مرا کاشتهاند. ریحان
I can hardly feel my pen anymore… when I wrote that the school gates have been closed for four years now. I truly don’t know whether, in the future, we will be counted among the literate or not. When I say this, I remember my father’s words: “I studied until the eighth grade — about as far as you have gone.” These days, I constantly think that if this situation continues, and if I am forced into an arranged marriage… I don’t know. I used to think of myself as very intelligent, yet now I find myself faced with so many “I don’t knows.” I am slowly starting to believe that I know nothing. Maybe one day my child will tell their friends that my mother is illiterate — just as I once told my friends. They planted me. Raihan
نام من نادیا* است. من دختری ۲۰ ساله هستم که در میان تاریکی، نور دانش را برگزیدم، با این باور که آموزش توان شکستن حتی قویترین زنجیرها را دارد. پس از آنکه طالبان کنترل افغانستان را به دست گرفتند و مکاتب بسته شدند، من با برخی از چالشبرانگیزترین روزهای زندگیام روبهرو شدم. با وجود این دشواریها — از جمله مشکلات اقتصادی، موانع فرهنگی و بیشمار چالش دیگر — در سال ۲۰۲۳ تصمیم قاطع گرفتم که مسیر خود را از طریق آموزش ادامه دهم. شروع به تدریس زبان انگلیسی در مراکز آموزشی مختلف کردم تا مهارتهایم را تقویت کنم، تجربههای ارزشمند به دست آورم و به جامعهام خدمت کنم. من بهطور فعال در فعالیتهای گوناگون، مانند سازماندهی برنامهها، شرکت در کارگاهها و همکاری در پروژههای اجتماعی، شرکت کردهام. این تجربیات به من آموخت که دیدگاههای مختلف را درک کنم، آگاهی فرهنگی را ترویج دهم و در برابر چالشهای پیشرو مقاومتر شوم. یکی از مهمترین دستاوردهایم شرکت در کلاس سخنرانی عمومی بود که در آن مهارتهای ارزشمندی آموختم و موفقیتهای معناداری کسب کردم. این تجربه به من اهمیت یادگیری مستمر و فعال ماندن در هر شرایطی را نشان داد. همچنین به من کمک کرد اعتمادبهنفس بیشتری پیدا کنم، بتوانم بهطور مؤثر در جمع سخن بگویم و بهعنوان سخنران در رویدادهای مختلف حضور داشته باشم. افزون بر این، در چندین کلاس آنلاین و مسابقه مناظره در موضوعات گوناگون شرکت کردهام. این فرصتها نه تنها دانش من را درباره استفاده از فناوری و تعامل با افراد از فرهنگهای مختلف گسترش داد، بلکه مهارتهای مدیریت زمان و کار گروهیام را نیز بهبود بخشید. امیدوارم این متن تصویری روشن از داستان زندگی من ارائه دهد. نادیه
My name is Nadia*. I am a 20 year old girl who, in the midst of darkness, chose the light of knowledge, believing that education has the power to break even the strongest chains. After the Taliban took control of Afghanistan and schools were closed, I faced some of the most challenging days of my life. Despite these difficulties—including economic hardships, cultural barriers, and countless other obstacles—I made a firm decision to continue my path through education in 2023. I began teaching English at various educational centers to enhance my skills, gain valuable experience, and contribute to my community. I have actively participated in various activities, such as organizing events, attending workshops, and contributing to community projects. These experiences have allowed me to understand different perspectives, promote cultural awareness, and become more resilient in the face of impending challenges. One of my most significant achievements was participating in a public speaking class, where I gained valuable skills and had meaningful accomplishments. This experience taught me the importance of continuous learning and staying active no matter the circumstances. It also helped me to develop self-confidence, enabling me to speak effectively in public, and to participate in different events as a speaker. Additionally, I have taken part in several online classes and debate competitions on various topics. These opportunities not only expanded my knowledge about using technology and interacting with people from different cultures, but also enhanced my time management and teamwork skills. I hope this text provides a clear picture of my story. Nadia
دختری که در میان همه غم ها می رقصید. از روزی که طالبان وارد افغانستان شدند، نه تنها که افغانستان سقوط کرد، بلکه رویاهای تمام دختران افغانستان سقوط کرد وما مانند یک صدای خاموش شدیم. گاهی دلم میگیرد از این که دیگر نمیتوانم به مکتب بروم وبه رویاهایم برسم ولی در میان این همه در یاس وجودم امیدی تقلا میکند. ما شدیم دخترانی که حتا اجازه راحت رفتن به کورس وبازار را نداریم، دخترانی که روزی شاد ترین لباس ها را داشتند وحال برقه پوش شدند، همیش میگویم ای کاش دیگر در این سر زمین هیچ موجودی به نام دختر زاده نشود ما دخترانی که حتی آرزوی این را کردیم که کاش پسر بدنیا آمده بودیم. دلم میگیرد از این همه نا عدالتی، کسانی که دم از اسلام میزنند، در حالیکه پیامبر اسلام گفته است که تعلیم بر مرد وزن مسلمان فرض است. رقصه
A girl who danced amidst all the sorrows. From the day the Taliban entered Afghanistan, not only did Afghanistan fall, but the dreams of all Afghan girls collapsed, and we became like a silent voice. Sometimes my heart aches knowing that I can no longer go to school and reach my dreams, but amid all this despair, a glimmer of hope struggles within me. We became girls who are not even allowed to freely go to a course or the market, girls who once wore the happiest clothes but are now forced to wear the burqa. I always say, I wish that in this land no being called a girl would ever be born again. We are the girls who have even wished we had been born as boys. My heart aches from all this injustice—those who speak in the name of Islam, while the Prophet of Islam has said that education is obligatory for both Muslim men and women. Raqsa
من میره صافی هستم ودختری هستم که از تحصیل خود در افغانستان مثل هزاران دختر دیگر باز ماندیم من هر قدر که بنویسم باز هم کم است. صافی
I am Mira Safi, a girl who, like thousands of other girls, was deprived of my education in Afghanistan. No matter how much I write, it will never be enough. Safi
روزی از روزها، دختری با قلبی پر از امید اما نازکتر از شیشه، در کشور افغانستان زاده شد. او برای آرزوهایش چنان جنگید، چنان اهدافی در دل داشت که پیشتر مادرانش در دل میپروراندند. او میخواست آرزوهای باقیمانده واز دست رفته آنها را تحقق بخشد وامید را در دلشان زنده نگه دارد. اما زمانی فرا رسید که به آخرین ایستگاه آرزوهایش نزدیک شد؛ تنها یک قدم تا رؤیاهایش فاصله داشت... که ناگهان تاریکی همهی آن رؤیاها را دربرگرفت، وهمه به خاک سپرده شدند. در دلش، همواره خلائی باقی ماند؛ خلایی بزرگتر از هر خلأیی که میتوان تصور کرد. وبا گذشت هر روز، این شکاف بزرگتر میشد؛ تا جایی که دیگر نمیتوانست آن را تحمل کند. هر شب رؤیاهایش را در خواب میدید، آنچنان غرق در رؤیاهایش بود که همهچیز را به پای آنها فدا کرد. اکنون، با آنکه روشنیهایی در زندگیش هست، اما هنوز در دلش امیدی زنده مانده؛ امیدی که هرگز فنا نمی شود، گرچه پیر می گردند. او آنقدر جنگید که دوباره راهش را از نو آغاز کرد؛ اما دیگر فایدهای نداشت. حتی اگر خود را به آسمان وزمین هم میزد، باز هم نمیتوانست به آن روزها بازگردد. وآن دختر... مانند هزاران دختر دیگر، با هزاران داغ بر دل، جا ماند. هلال
One day, a girl was born in Afghanistan with a heart full of hope, yet more fragile than glass. She fought for her dreams with the same passion her mothers before her had carried in their hearts. She wanted to fulfill the dreams they had lost and keep hope alive within them. But the time came when she was close to reaching the final station of her dreams; just one step away from them… when suddenly darkness swallowed all those dreams, burying them deep. In her heart, an emptiness remained—greater than any void one could imagine. With each passing day, that gap grew wider, until she could no longer bear it. Every night she saw her dreams in her sleep, so immersed in them that she sacrificed everything for their sake. Now, although there is still some light in her life, a spark of hope remains in her heart—a hope that will never die, though it may grow old. She fought so hard that she started her path anew; but it no longer mattered. Even if she moved heaven and earth, she could not return to those days. And that girl… like thousands of other girls, was left behind, carrying countless scars on her heart. Hilal
دختران افغان، با چشمهایی پر از رؤیا، امروز پشت درهای بستهای ایستادهاند که طالبان به رویشان قفل زدهاند. آنها نه تهدید، بلکه آیندهی یک ملتاند. سکوت جهان، تأیید خاموشِ ظلم است. صدایشان باشید، پیش از آنکه خاموش شوند. فیضی
Afghan girls, with eyes full of dreams, now stand behind closed doors locked by the Taliban. They are not a threat. They are the future of a nation. The world’s silence is a quiet endorsement of injustice. Be their voice as they are silenced. Faizi
من از جامعهی جهانی با تمام وجود خواهش میکنم که حکومت طالبان را به رسمیت نشناسد. زیرا این حکومت زنستیز است وباعث شده نیمی از پیکر جامعه از ابتداییترین حقوق انسانی خود محروم گردند. طالبان زنان را از تحصیل، کار، آزادی، وحتی حق زندگی شرافتمندانه محروم کردهاند. آنها را مجبور ساختهاند در خانه بمانند وبه کارهای شاقه وطاقت فرسا بپردازند، بیآنکه حق انتخاب یا صدایی برای دفاع از خود داشته باشند. چرا نباید زن آزاد باشد؟ چرا نباید خودش برای رسیدن به آرزوهایش تلاش کند؟ در حالیکه زنان افغان، با شجاعت واستقامت، همواره در مسیر زندگی جنگیدهاند، آرزوهایشان یکی یکی در زیر چکمههای محدودیت وتحقیر طالبان به خاک یکسان شده است. بسیاری از دختران جوان، بهدلیل فشارهای روانی ومحرومیت های بیشمار، دست به خودکشی زده اند. برخی قربانی ازدواجهای اجباری شدهاند. روح وروان دختران افغان، در این سالها، زخمهایی عمیق وجبران نا پذیر بر داشته است. چرا باید این همه رنج، تنها بر دوش دختران افغان باشد؟ آیا زن انسان نیست؟ آیا زنان افغان از مردان کمترند؟ نه! زنان، نیمی از پیکر جامعهاند. آنها ضعیف نیستند؛ زن یک مادر است، زن یک خواهر است، زن سرچشمهی مهر، صبر، وزندگی است. به امید روزی که هیچ زنی، بهخاطر زن بودن، از انسانیت، آزادی، وحقوق اساسی خود محروم نباشد. جمیله
I wholeheartedly plead with the international community not to recognize the Taliban government. This is a misogynistic regime that has deprived half of society of their most basic human rights. The Taliban have stripped women of education, employment, freedom, and even the right to a dignified life. They have forced them to remain at home, subjecting them to hard and exhausting labor without any choice or voice to defend themselves. Why should a woman not be free? Why should she not strive to reach her dreams? While Afghan women have always fought their way through life with courage and perseverance, their dreams have been crushed one by one under the boots of Taliban restrictions and humiliation. Many young girls, due to immense psychological pressure and countless deprivations, have resorted to suicide. Some have become victims of forced marriages. The spirit and soul of Afghan girls have endured deep, irreparable wounds over these years. Why must all this suffering fall solely on the shoulders of Afghan girls? Is a woman not human? Are Afghan women less than men? No! Women are half of society. They are not weak—a woman is a mother, a sister, the source of love, patience, and life itself. I hope for the day when no woman, simply for being a woman, is deprived of her humanity, her freedom, or her fundamental rights. Jamilah
ما بهعنوان یک تشبث زنمحور در افغانستان، با نام «XX»، باور راسخ داریم که زنان به ویژه در شرایط دشوار و بحرانی از توانمندیهای فوقالعادهای برای ایجاد تغییرات مثبت برخوردارند. ما با حفظ وترویج هنرهای سنتی وفراهم سازی فرصتهای شغلی معنادار، در تلاش هستیم تا نقش مؤثری در بازسازی اجتماعی واقتصادی جامع همان ایفا کنیم. از جامعه بینالمللی تقاضا داریم که صدای ما را بشنوند، از فعالیتهای زنان افغان حمایت کنند، ودر مسیر ساختن آیندهای روشنتر، عادلانهتر و پایدارتر، در کنار ما قدم بردارند. هر نوع همکاری، هرچند کوچک، میتواند گامی بزرگ در جهت ایجاد تحول و امید باشد. زرو نور
As a women-led enterprise in Afghanistan, under the name “XX,” we firmly believe that women—especially in challenging and crisis situations—possess extraordinary abilities to bring about positive change. By preserving and promoting traditional arts and creating meaningful employment opportunities, we strive to play an active role in the social and economic reconstruction of our community. We call upon the international community to hear our voices, support the work of Afghan women, and walk alongside us in building a brighter, fairer, and more sustainable future. Every form of cooperation, no matter how small, can be a significant step toward creating change and hope. Zaronoor
از روزی که طالبان آمدند، زندگی ما کاملاً تغییر کرد. دیگر مکتب رفتن ساده نبود. دخترها ترسیدند، مادرها گریه کردند، و صدای خندهها کمتر شد. همهچیز مثل یک خواب بد بود، اما واقعی.من دلم برای روزهایی تنگ شده که آزادانه به مکتب میرفتم، با دوستانم میخندیدم و از آیندهام حرف میزدم. حالا همهچیز با ترس و احتیاط همراه است. اما با همهی این سختیها، امید را در دل خود نگه میدارم. ما، دختران افغانستان، صدای خاموش نیستیم. حتی اگر مکتب بسته شد، حتی اگر خیابانها برای ما ناامن شد، باز هم مینویسیم، باز هم یاد میگیریم؛ چون میدانیم که روزی میرسد که صدای ما بلندتر از ترسها شنیده خواهد شد.این تجربه تلخ است، اما ما قویتر از آن هستیم. دنیا باید بداند که ما تسلیم نمیشویم. رویا
Since the day the Taliban came, our lives have completely changed. Going to school was no longer simple. Girls became afraid, mothers cried, and the sound of laughter grew fainter. Everything felt like a bad dream—except it was real. I miss the days when I could go to school freely, laugh with my friends, and talk about my future. Now everything comes with fear and caution. Yet, despite all these hardships, I keep hope alive in my heart. We, the girls of Afghanistan, are not a silent voice. Even if schools are closed, even if the streets become unsafe for us, we will still write, we will still learn—because we know that one day our voices will be heard louder than our fears. This is a bitter experience, but we are stronger than it. The world must know that we will not give up. Roya
من سارنوال ..... بودم. در نظام جمهوریت، بعد از سرنگونی نظام جمهوری، زندگی برایم مانند مرگ تدریجی شد. من نانآور خانوادهام )والدین( هستم. متأسفانه كه از وظیفه بركنار شدیم و مدت بیش از سه سال شد كه بیكار شدم. مشكلات اقتصادی، مع بیكاری، باعث شد كه مبتلا به بیماری روانی شوم. زندگی به تلخترین مرحله خود رسید. بیش از بیست سال درس خواندم؛ لیسانس حقوق، بخش قضا و سارنوالی، دیپلوم در كامپیوترساینس، دیپلوم در زبان عربی، دیپلوم در انگلیسی، سرتیفیكت در ژورنالیزم، تجارت بینالمللی... زندگی دیگر هیچ مفهومی برای من ندارد، فقط تلاش ميكنم كه حداقل یك وظیفه داشته باشم؛ حداقل نفقه والدینم را به وجه احسن تأمین كنم. اكنون هیچ خوشی، مرا خوش نمیكند... دردها روزبهروز افزون، به فشار روحیم میگردد. فقط دعا ميكنم كه خدا روزی را به حرمت این روزها، هرگز تلخی این روزها را فراموش نخواهم كرد كه بیست سال پیرترم .» امروز بهتر از فردا باشد « نیاورد كه كرد. مرحبا
I was a prosecutor in the Republic system. After the collapse of the republic, life became like a slow death for me. I am the breadwinner of my family—my parents. Unfortunately, I was dismissed from my position, and it has now been over three years that I have been unemployed. Economic hardships, combined with joblessness, led me to develop mental health issues. Life reached its bitterest stage. I studied for more than twenty years: I hold a bachelor’s degree in law with a focus on judiciary and prosecution, a diploma in computer science, a diploma in Arabic, a diploma in English, and certificates in journalism and international trade. Yet life no longer holds meaning for me. I only strive to at least have a job—to properly provide for my parents’ needs. Now, nothing brings me joy… the pains increase day by day, weighing heavily on my mind. I only pray that God makes today better than tomorrow, for I will never forget the bitterness of these days that have aged me twenty years. Marhaba
در سال ۲۰۲۱، زمانی که رئیسجمهور افغانستان کشور را ترک کرد و درهای میدان هوایی کابل باز شد، بسیاری از مردم به آنجا هجوم آوردند، به امید آنکه بتوانند افغانستان را ترک کنند ✈️. من، همراه با یک خواهر و دو برادرم، نیز به سوی میدان رفتیم. پدر ما با آمریکاییها کار کرده بود و برای من و خواهرم دیگر هیچ امیدی برای ماندن در این کشور، بهعنوان دو دختر، باقی نمانده بود 💔.
در این یکسال که گذشت، من در جستوجوی عشق بودم؛ از آغاز تا پایان. ❤️ درست یکسال پیش، صبح زود، برای ورزش از خانه بیرون شدم. هوا دلانگیز بود؛ بهار آمده بود. 🌸 عطر شکوفهها در فضا پیچیده بود و درختان با لباس نو، در نسیم صبحگاهی میرقصیدند. ........ادامه اینجا
وقتی سنتها و فرهنگها جایش را به قانون میدهد، قانون دیگر زیر پا میشود ⚖️. من زنی هستم با بالاتر از سی سال تجربه کاری در عرصه حقوق و عدالت 👩⚖️. سالها را در نهادهای دولتی کار کردم و برای تطبیق قانون، دفاع از حقوق مردم و آموزش و پرورش تلاش نمودم. در زمانی که زنان کمتر در عرصه حقوق حاضر بودند، من با افتخار ایستاده بودم 💪. اما در ۱۵ اگست ۲۰۲۱ با فروپاشی حکومت، همه چیز فروریخت 💔. ادارات دولتی به روی خانمها بسته شد و صلاحیتم
Exactly four years ago, on this same date ⏳, our Afghanistan 🇦🇫—especially Kabul—fell to the Taliban and witnessed its darkest day 🌑. On that Black Sunday 🖤, we were all at Kabul University 🎓, exhausted and worn out in spirit 💔. Fear 😨, panic, and dread filled everyone as we heard news of the provinces falling one after another. Just the night before, my hometown, Mazar-e Sharif 🕌, had fallen to the Taliban, and only
برای اینکه فقط تصور کنی، فکر کن که نتوانی تصمیم بگیری چه بپوشی، کجا بروی و با کی بروی. دختران و زنان دیگر اجازه ندارند چهرهشان را در تلویزیون نشان دهند. حتا دیگر خبرنگار زن هم وجود ندارد. آزاردهنده است؟ برای ما نه، برای ما، این یک درد عمیق و خشمآور است.
During the Republic, I lived in a central city of Afghanistan. Both my dad and mom worked on human rights issues, and my mother was a leading women's rights activist and successful entrepreneur 💪. Although we lived peacefully, their work wasn't safe, so we often had the fear and stress of moving from one city to another 😟.
درست چهار سال قبل، در چنین تاریخ و روزی، البته با این تفاوت که روز یکشنبه بود و امسال مصادف با دوشنبه است، افغانستانمان، خصوصاً کابل، به دست طالبان افتاد و شاهد تاریکترین روزش شد 🌑. چهار سال قبل، روز یکشنبهٔ سیاه، همه با روح خسته و درمانده در دانشگاه کابل بودیم 😔. ترس و هراس و واهمه از شنیدن اخبار سقوط ولایات یکی پس از دیگری وجود همه را فرا گرفته بود، و دقیقاً شب گذشتهاش زادگ
I can recall the smell of dust and fear that permeated the streets of Kabul the night when we evacuated 🌫️. It was in the middle of the night, and darkness covered everything like a heavy blanket. As we were hurried somewhere in a waiting car, my heart thumped in my chest 💓. My hands trembled. I was holding my bag, clutching to me as much as I could
My name is Tamana. I am 23 years old and from Kabul, Afghanistan. I have always had a deep passion ❤️ for completing my education and fulfilling my dream of becoming a doctor 👩⚕️. I graduated from high school in 2020. My school years were extremely difficult. Studying in Afghanistan is like climbing a mountain ⛰️ — very hard due to economic, political, and security challenges.
در صبحی که هنوز امید در چشمانم میدرخشید ✨، قرار بود امتحان نهایی مکتبم را بدهم. روزی ک ه باید آغاز رؤیاهایم باشد—نه تنها رؤیاهای من، بلکه رؤیاهای هزاران دختر افغان 💙.اما ناگهان خبر رسید: طالبان وارد شهر شدهاند ⚫.دلم از سینهام کنده شد 💔، و با آن زنجیرهایی آمد—زنجیرهایی بر آرزوهایمان، زنجیرهایی بر آیندههایمان ⛓️.
بلی، آن صدای احساسات و قلبم ❤️ بود که سالها توسط غرورم سرکوب شده بودند. ولی اینبار فرق میکرد؛ صدایش را بلند کرده بود، من را تحریک میکرد تا پشت سرم را نگاه کنم، چون خودم هم خوب میدانستم اگر نگاه نکنم، پشیمانیاش برای سالها عذابم خواهد داد. همین یکبار، احساساتم را نسبت به غرورم ترجیح دادم و پشت سرم را نگاه کردم و با صدای بلند گفتم: «نرو!»
کتابهایم📚 به خاکستر نشستند.رؤیاهایم ممنوع شدند، نه چون نادرست بودند، بلکه چون من دختر هستم🚫. با آن هم، من هنوز اینجا هستم✊. من در پنهانی میآموزم در سایهها درس میخ وانم.به دیگران کمک میکنم، حتی وقتی هیچکس به من کمک نمیکند🤝.
Have you ever found yourself just one step away from realizing your dreams—only to have everything taken away in an instant? 💔 I have. My name is Fahima*, a XX-year-old woman from the Tajik ethnic group, born and raised in XX, Afghanistan.
When I heard the news of the provinces of Afghanistan falling one by one to the Taliban, my whole body shook. 😔 I am a woman from a land of pain and dreams. I was the breadwinner for my family. Fear, like a dark night with no morning, took over my heart. 🌑 Mazar province had not fallen yet, but my heart had already broken. With shaking hands, I went to the market and bought food for a few days.
روزها گریستم. با خود میگفتم: «گ ناه ما چیست؟ زن بودن؟ مگر آنها خود از دامن زن زاده نشدهاند؟ چطور طاقت میآورند اشک دخترانشان را ببینند؟» پدر من که طاقت دیدن اشکهای من را ندارد. تا آن روز، برای هیچکس و هیچچیز، اینگونه گریه نکرده بودم. باورنمیشد دانشگاهی که فقط یکبار پا در آن گذاشته بودم، دیگر هرگز در را به رویم نخواهد گشود. یادم هست، آن روز که با پدرم و دوستانم به بلخ رفتیم و وارد محوطه دانشگاه شدم، انگار پرواز میکردم. ✨
روزهای گرم ماه آگُست در سرزمین هند فرا رسیده بود ☀️. همهجا پر از پرچم، آواز و جشن بود 🎉. مردم با لبخندهایی رنگین و دلهایی شاد، برای گرامیداشت روز استقلالشان، خود را آراسته بودند 🇮🇳. اما من، با دلی ناآرام، در دل ازدحام فرودگاه، چشم به آسمان دوخته بودم… نمیدانستم چرا، اما گویی پرندهای کوچک درون سینهام بیقرار پر میزد 🕊️.
Messages of
Afghan Girls to International Community
on
International Women's Day, 2025
من یک دختر افغان هستم، نه فقط یک نام، نه فقط یک عدد، و نه فقط یک خبر کوتاه در رسانهها. من انسانی هستم با رویاهایی که هر روز در میان دیوارهای تاریک ممنوعیتها و محدودیتها زندانی میشوند. من از سرزمینی آمدهام که در آن دختر بودن یعنی مبارزه برای ابتداییترین حقوقی که دیگران بهسادگی دارند. هر صبح که چشمانم را باز میکنم، جهان همچنان در حرکت است. مردم به دانشگاهها میروند، در خیابانها قدم میزنند و برای آیندهشان برنامهریزی میکنند. اما من و دختران همسرزمینم، در پشت دیوارهای بلند محرومیت گرفتار ماندهایم. مکتب؟ رویایی که از ما دزدیده شد. آزادی؟ واژهای که دیگر جرئت گفتنش را نداریم. آینده؟ پنجرهای که رو به تاریکی بسته شده است. وقتی واژه "دختر" را میشنوم، اشک در چشمانم حلقه میزند. نمیتوانم آن را پنهان کنم. احساس میکنم خنجری به قلبم فرو رفته است، و هر لحظه زخم را عمیقتر میکند. صبری که زمانی داشتم، در حال تمام شدن است. تا چه وقت باید منتظر بمانم؟ یک روز؟ یک هفته؟ یک ماه؟ یک سال؟ یا تمام عمرم را در حسرت خواهم گذراند؟ به من بگویید، تا کی؟ به من بگویید، تا چه زمانی دختر بودن یک جرم باقی خواهد ماند؟ من در سرزمینی زندگی میکنم که رویاهای دختران پیش از آنکه بال بگشایند، شکسته میشوند. سرزمینی که در آن صدای خنده دختران به گریه و سکوتی پر از درد تبدیل شده است. من یک دختر افغان هستم، دختری که به دنیایی نگاه میکند که چشمان پر از امیدش را نادیده میگیرد. آیا میدانید چه حسی دارد که هر صبح بیدار شوی و بدانی حقی که برای بسیاری بدیهی است، برای تو یک رویای دستنیافتنی است؟ آیا میتوانید درد آن را تصور کنید که درهای مکتب، دانشگاه و آینده به روی شما بسته شوند؟ من این درد را میشناسم، من آن را زندگی کردهام. من و دختران افغان هیچ جرمی مرتکب نشدهایم، هیچ اشتباهی نکردهایم. جرم ما فقط "دختر بودن" است. در دنیایی که هر روز پیشرفت میکند، در سرزمینی که روزگاری مرکز دانش و تمدن بود، امروز دخترانش از ابتداییترین حقشان - حق آموختن، حق بودن، حق نفس کشیدن در فضایی آزاد - محروم شدهاند. اما آیا این سرنوشت تغییرناپذیر است؟ نه! من و دختران همسرزمینم از تاریکی زاده نشدهایم؛ ما شعلههایی هستیم که خاموش نخواهند شد. ما مبارزه خواهیم کرد، حتی اگر راه دشوار باشد. ما رویای روزی را داریم که هیچ دختری مجبور نباشد در سایهها زندگی کند. امروز، این پیام را به شما، به جهان، به رهبرانی که تصمیمهایشان سرنوشت ما را رقم میزند، میفرستم: ما را فراموش نکنید. صدای ما باشید. آیا زمان آن نرسیده است که حق تحصیل را به تمام دختران افغان بازگردانید؟ اگر جهان برای عدالت نایستد، تاریخ این سکوت را نخواهد بخشید. ما را در تاریکی نگه داشتهاند، اما تاریکی نمیتواند نوری را که در قلبهای ما میسوزد، خاموش کند. به ما کمک کنید تا این نور آینده را روشن کند. با امیدی که هیچ قدرتی نمیتواند آن را خاموش کند، یک دختر افغان مروه حبیبی
I am an Afghan girl, not just a name, not just a number, and not just a brief news story in the media. I am a human being with dreams that are imprisoned every day by the dark walls of prohibitions and restrictions. I come from a land where being a girl means fighting for the most basic rights that others take for granted. Every morning when I open my eyes, the rest of the world keeps moving. People go to universities, walk in the streets, and plan for their futures. But my fellow girls and I, born in this land, remain trapped behind tall walls of deprivation. School? A dream that was stolen from us. Freedom? A word we no longer dare to speak. The future? A window closed to darkness. When I hear the word “girl”, tears fill my eyes. I can’t hide it. It feels like a dagger has been thrust into my heart, and every moment it deepens the wound. The patience that I once had is running out. How much longer must I wait? One day? One week? One month? One year? Or will I spend my whole life in longing? You tell me, until when? You tell me, until when does being a girl stop being a crime? I live in a land where the dreams of girls are broken before they even take flight. A land where the sound of girls’ laughter has turned into cries and a silence filled with pain. I am a girl from Afghanistan, a girl who looks at a world that often ignores her eyes full of hope. Do you know what it feels like to wake up every morning and know that a right that is taken for granted by many is an unattainable dream for you? Can you imagine the pain when the doors of school, university, and the future are closed to you? I know this pain; I have lived it. My fellow Afghan girls and I have committed no crime and made no mistake. Our only crime is being "girls." In a world that is advancing, in a land that was once the center of knowledge and civilization, today its girls are deprived of the most basic right—the right to learn, to exist, to breathe in a free space. But is this fate unchangeable? No! My fellow girls and I are not born of darkness; we are flames that will not be extinguished. We will fight, even if the path is difficult. We dream of the day when no girl will have to live in the shadows. Today, I send this message to you, to the world, to the leaders whose decisions shape our fate: Do not forget us. Be our voice. Isn't it time to restore the right to education for all Afghan girls? If the world does not stand for justice, history will not forgive this silence. We have been kept in the dark, but darkness cannot extinguish the light that burns in our hearts. Help us let this light shine on the future. With hope that no power can extinguish شn Afghan Girl Marwa Habibi
هشتم مارچ فقط یک تاریخ معمولی نیست. شاید برای بعضیها باشد، اما نه برای کسانی که من میشناسم، بهویژه برای دختران و مادران افغان. در افغانستان، روز زن نماد مبارزه و امید است. این روز میتواند هم دلشکن باشد و هم بسیار الهامبخش. دختران افغان بسیاری از حقوق خود را از دست دادهاند، اما یک چیز را هنوز دارند: یکدیگر را. آنها هرگز تسلیم نمیشوند، زیرا کنار هم ایستادهاند، از همدیگر حمایت میکنند و به امید چنگ میزنند. و تا زمانی که امید زنده است، آنها به مبارزه ادامه خواهند داد. به یاد دارم که ترس تمام وجودم را فرا گرفته بود. دستانم میلرزید و قلبم با شدت میتپید. من فقط یک دختر کوچک در صنف پنجم بودم، خیلی کوچکتر از آنکه بفهمم چرا رویاهایم در حال نابودی هستند. وقتی صنف ششم را تمام کردم، به امید چسبیدم، امیدی که سال جدید مرا دوباره به مکتب بازمیگرداند. اما با گذشت زمان، آن امید تبدیل به شکست و اندوه شد. گریه میکردم و از خودم میپرسیدم چرا این اتفاق برای من افتاد؟ یک شب، به پشتبام رفتم و به کوهها و سرزمینهایی که در دوردست بودند، خیره شدم. در آن لحظه، چیزی عمیق در درونم زنده شد—جرقهی کوچکی از امید که هرگز خاموش نشد. امروز، میدانم که از همیشه قویتر شدهام. دیگر آن ترسی که روزی مرا کنترل میکرد، نمیتواند مرا تعریف کند. من اجازه ندادم که محدودیتها آیندهام را رقم بزنند. با آموزش خودی و کلاسهای آنلاین ادامه دادم. اما گاهی اوقات، حتی در کلاسهای آنلاین هم احساس ناامیدی میکردم. با انگیزه داشتن مشکل داشتم، و لحظاتی بود که علاقهای به مطالعه یا تلاش بیشتر نداشتم. احساس میکردم که یادگیری یک سفر تنهایانه است. اما برادرم و خانوادهام کنارم بودند. آنها کسانی بودند که میخواستم برایشان مبارزه کنم، و برای خودم نیز جنگیدم. بعضی وقتها که حاضر نبودم درس بخوانم، خواهرم به من میگفت: "مشکلی نیست، بعضی روزها اینطور است. سخت است، اما سختتر تلاش کن. نگذار چیزهایی مثل طالبان یا داعش تو را متوقف کند." به یاد دارم که به او گفتم دیگر نمیخواهم کتاب بخوانم، حتی با اینکه زمانی عاشق مطالعه بودم، وقتی که احساس آزادی داشتم. او گفت: "مهم نیست. بعد از همه اینها، به اهداف خود خواهی رسید. همین حالا ممکن است بیانگیزه باشی، اما این به این معنا نیست که باید متوقف شوی. اشک ریختن و ناامید شدن اشکالی ندارد، اما فراموش نکن، تو این کار را برای خودت انجام میدهی." من افتخار میکنم که یک دختر افغان هستم، با وجود تمام سختیهایی که تجربه کردهام. این چالشها مرا فقط قویتر، مصممتر و امیدوارتر ساختهاند. من باور دارم که دختران افغان از قویترین انسانهای این دنیا هستند. مهم نیست چند مانع بر سر راهمان قرار بگیرد، ما تسلیم نمیشویم، ما برمیخیزیم، میآموزیم، و ادامه میدهیم. ماهی شیوه
March 8 is not just an ordinary date. Maybe for some, it is, but not for the people I know, especially for Afghan girls and mothers. In Afghanistan, Women's Day is a symbol of both struggle and hope. It is a day that can be heartbreaking, yet deeply empowering. Afghan girls have lost many rights, but the one thing they still have is each other. They will never give up because they stand together, support each other, and hold onto hope. And as long as hope exists, they will keep fighting. I remember the fear that gripped me. My hands were shaking, and my heart was pounding. I was just a little girl in fifth grade, too young to understand why my dreams were slipping away. When I finished sixth grade, I held onto hope, hope that the new year would bring me back to school. But as time passed, that hope turned into heartbreak. I cried, asking myself why this was happening to me. One evening, I climbed to the roof, looking at the mountains and the places beyond. In that moment, I felt something deep inside me-a tiny spark of hope that refused to fade. Today, I realize that I have grown stronger than I ever was. The fear that once controlled me no longer defines me. I refused to let restrictions define my future, so I continued my education through self-learning and online classes. But sometimes, even though I attended online classes, I felt disappointed. I struggled with motivation, and there were moments when I was not encouraged to read books or try harder. It felt like learning was a lonely journey. But I had my brother and my family. They were the people I wanted to fight for, and I fought for myself. Sometimes, when I wasn’t willing to study, my sister would tell me, “No problem. Sometimes it can be like this. It is hard, but try even harder. Don’t let things like the Taliban or Daesh stop you.” I remember telling her that I didn’t want to read books anymore, even though I used to love reading when I felt free. She told me, “It doesn’t matter. After all of this, you will reach your goals. Right now, you just feel unmotivated, but that doesn’t mean you should stop. It’s okay to cry sometimes and feel disappointed, but don’t forget, you are doing this for yourself.” I am proud to be an Afghan girl despite the hardships I have faced. These challenges have only made me stronger, more determined, and more hopeful. I believe Afghan girls are among the strongest people in the world. No matter how many obstacles stand in our way, we will not give up, we will rise, we will learn, and we will continue. - Mahi Shewa
صدای خاموش ما را بشنوید! حلیمه
Hear our silenced voices! by Halima
زن افغان یعنی گریه با سکوت ، زن افغان یعنی نداشتن حق تحصیل تعلیم و انتخاب ، یعنی آرزوهای دفن شده ، زن افغان یعنی کسی که بالایش قیمت گذاشته میشود، زن افغان یعنی نماد سر سختی ، زن افغان رنج بی پایان ، زن بودن یعنی لکه ننگ ، زن افغان نداشتن ابتدایی ترین حقوق انسانی ، زن افغان یعنی کسی که نکاح شه پدرش ، حجابش بیدرش طلاقش شوهرش، انتخابش اقوامش میگرند . زن افغان خلاصه نماد سر سختی و قوی بودن زن افغان یعن ی دلش قلبش گریه کند اما صورتش بخند . زن افغان یعنی محروم از آزادی، محروم از حق انتخاب محروم م از ساده ترین حقوق انسانی ، محروم از بیرون رفتن وداشتن شغل.
An Afghan woman means crying in silence. An Afghan woman means having no right to education, learning, or choice. It means buried dreams. An Afghan woman means someone whose worth is determined by others. An Afghan woman is a symbol of resilience. An Afghan woman is endless suffering. Being a woman means a stain of shame. An Afghan woman means having no basic human rights. An Afghan woman means someone whose marriage is decided by her father, her veil is controlled by her brother, her divorce by her husband, and her choices are made by her relatives. An Afghan woman is, in essence, a symbol of resilience and strength. An Afghan woman means her heart and soul may cry, but her face smiles. An Afghan woman means being deprived of freedom, deprived of the right to choose, deprived of the simplest human rights, deprived of the ability to go outside and have a job.
روز زن، روزی است برای گرامیداشت زیباییها و قدرتهای نهفته در وجود هر زن. امروز، در این روز خاص، بیایید با هم پیمان ببندیم که حمایتگر یکدیگر باشیم. ما همجنس هستیم و باید به یاد داشته باشیم که اگر خودمان برای خودمان کاری نکنیم، هیچگاه نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که جنس مخالف به یاریمان بیاید. در بسیاری از کشورهای جهان، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، ظلمی که بر زنان میرود هزار برابر بیشتر از آن چیزی است که بر مردان میرود. اما ما میتوانیم با همدلی و محبت، نسلی جدید بسازیم؛ نسلی که بر پایهی مهربانی و حمایت متقابل بنا شده باشد. بیایید از حسادت و استبداد فاصله بگیریم و به یکدیگر عشق بورزیم. ما میتوانیم با هم، دنیایی بسازیم که در آن هر زن به عنوان یک موجود ارزشمند شناخته شود و به او احترام گذاشته شود. بیایید دست در دست هم، نسلی از مهربانی، صلح و حمایت را به ارمغان بیاوریم. ما میتوانیم تغییر باشیم؛ تغییر برای یک آینده روشنتر، آیندهای که در آن هیچ زنی تنها نباشد و همهی ما در کنار هم، قویتر از همیشه بایستیم. روزتان مبارک! بیایید امروز و هر روز دیگر، برای یکدیگر بایستیم و با عشق، مهربانی و حمایت، دنیای بهتری بسازیم.
International Women's Day is a time to honor the beauty and strength inherent in every woman. On this special day, let us make a pledge to support one another. As women, we must remember that if we do not stand up for ourselves, we cannot expect others to do it for us. In many parts of the world, especially in developing countries, the oppression faced by women is a thousand times greater than that faced by men. However, through unity and compassion, we can build a new generation—one founded on kindness and mutual support. Let us distance ourselves from jealousy and oppression and instead embrace love for one another. Together, we can create a world where every woman is valued and respected. Let us join hands to bring forth a generation of kindness, peace, and solidarity. We can be the change the change that paves the way for a brighter future, a future where no woman is left behind and where we stand stronger than ever, together.
زنان و دختران افغان هرگز از ظلم و ستم این رژیم تاریک حمایت نخواهند کرد. به عنوان دختری از سرزمینم، هرگز اجازه نخواهم داد که ستم آنها، من و نسل مرا از آموزش و کار دور نگه دارد. در این روز، تنها پیام من به زنان و دختران شجاع افغان، دعوت به تلاش و همبستگی است، تا خود و نسلهای آینده را از ظلم رها سازند و هرگز از مبارزه دست نکشند. و تنها انتظار من، حمایت از زنان افغان در سراسر جهان است. زهرا حیدری
Afghan women and girls will never support the oppression and tyranny of this dark regime. As a daughter of my homeland, I will never allow their oppression to keep me and my generation away from education and work. On this day, my only message to the brave Afghan women and girls is a call for effort and solidarity, so that they may free themselves and future generations from oppression and never give up the struggle. And my only expectation is support for Afghan women all over the world. Zahra Haidari
درهر دین برای زنان حقوق زیاد در نظر گرفته شده است خصوصا در دین اسلام که برای زنان در قرآن کریم مواری زیادی از حقوق زنان توجه شده است و حتی سوره ای از قرآن به نام زنان نازل شده است . این نشان دهنده اینست که اسلام ارزش زیادی به حقوق زنان قایل شده است . مااگر تاریخ اسلام را مطالعه کنیم زنان قهرمان زیادی داریم ازجمله حضرت بی بی خدیجه بی بی عایشه وغیره که درهرامور زنان مبارزه های زیادی کردند. اما درافغانستان گروهی به نام طالب آمده زنان راازحقوقشان محروم ساخته است . چه ازحق تحصیل حق کار و سایر حقوق جای تاسف است که مازنان أفغانستان از حقوق خود محروم هستیم اما مازنان مبارز هم داریم که همیشه صدای شان را بلند میکنند و خاموش نمیباشند توکل به خدا بعداز هر تاریکی یک روشنی است به یک امید زنده گی میکنیم.
Every religion has granted numerous rights to women, especially Islam, which has emphasized women's rights in many instances in the Holy Quran. An entire chapter of the Quran, Surah An-Nisa (The Women), was revealed, highlighting the significant value Islam places on women's rights. If we study Islamic history, we will find many heroic women, such as Bibi Khadija, Bibi Aisha, and others, who played remarkable roles and fought for women's rights in various aspects of life. However, in Afghanistan, a group known as the Taliban has deprived women of their fundamental rights, including the right to education, the right to work, and many others. It is deeply saddening that we, the women of Afghanistan, are denied our rights. Yet, there are brave Afghan women who refuse to remain silent and continue to raise their voices in defiance. With faith in God, we hold onto the belief that after every darkness, there is light. We live with the hope that change will come.
در دین اسلام، مقام زن بسیار ارجمند و محترم است و تأکید فراوانی بر حقوق و احترام به او صورت گرفته است. قرآن کریم و حدیثهای پیامبر اسلام صلیاللهعلیهوآلهوسلم بارها به اهمیت جایگاه زن، حق تحصیل و حقوق انسانی او اشاره کردهاند. متأسفانه، گروههایی مانند طالبان در افغانستان، با اعمال سیاستهای تحمیلی و نادرست خود، از حقوق اساسی زنان، به ویژه در زمینه تحصیل، جلوگیری کردهاند که این امر نه تنها بر خلاف اصول دین اسلام است، بلکه نقض حقوق انسانی آنان به شمار میآید آیه ۱ و ۲ سوره نساء: «ای مردم، از پروردگاری که شما را از یک نفس آفرید و همسرش را از آن خلق کرد و از آن دو نفر مردان و زنان بسیاری را پراکند، بترسید. و از خداوندی بترسید که به نام او از همدیگر درخواست میکنید و از ارحام بترسید. بیگمان خداوند بر شما مراقب است.» این آیه تأکید میکند که همه انسانها از یک نفس خلق شدهاند وحقوق برابر دارند. نه مردان ونه زنان، هیچ یک بر دیگری برتری ندارند و هر دو در نزد خداوند دارای احترام و کرامت یکسانی هستند آیه ۳۵ سوره احزاب: «بِیَقُولُ إِنَّ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُسْلِمَاتِ وَالْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَالْقَانِتِينَ وَالْقَانِتَاتِ وَالْصَادِقِينَ وَالْصَادِقَاتِ وَالْصَابِرِينَ وَالْصَابِرَاتِ وَالْخَاشِعِينَ وَالْخَاشِعَاتِ وَالْمُتَصَدِّقِينَ وَالْمُتَصَدِّقَاتِ وَالْصَائِمِينَ وَالْصَائِمَاتِ وَالْحَافِظِينَ فُرُوجَهُمْ وَالْحَافِظَاتِ وَالذَّاکِرِينَ اللَّهَ کَثِیرًا وَالذَّاکِرَاتِ أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ مَغْفِرَةً وَرَحْمَةً وَأَجْرًا عَظِیمًا» این آیه به طور مشخص به جایگاه برابری زن ومرد در ایمان، عمل صالح، و تقوا اشاره دارد. هر یک از این ویژگیها برای زن ومرد یکسان است و هر دو میتوانند در این امور به کمال برسند «علم را جستجو کنید حتی اگر در چین باشد.» (ابن ماجه) این حدیث به روشنی نشان میدهد که جستجوی علم برای مسلمانان، فارغ از جنسیت، یک تکلیف است. پیامبر اسلام هیچ محدودیتی برای زنان در دسترسی به علم قائل نبوده و همواره آنان را به علمآموزی تشویق کردهاند عمل طالبان در جلوگیری از تحصیل دختران، به وضوح نقض اصول اساسی دین اسلام است. در حالی که قرآن و حدیثها به حق زنان در تحصیل تأکید کردهاند، این گروه با اعمال خود نه تنها بر حقوق انسانها ستم میکنند، بلکه این عمل را به نام دین اسلام انجام میدهند. در واقع، این اقدامات، نه تنها مخالف آموزههای اسلامی است، بلکه نشاندهنده رفتار غیر انسانی و نادرست است محروم کردن زنان از حق تحصیل، نه تنها به معنای تجاوز به حقوق بشری است، بلکه به عنوان یک ظلم آشکار در برابر دستورات اسلامی و انسانی تلقی میشود. در نتیجه، باید با تمام توان برای بازگرداندن حق تحصیل به دختران افغان تلاش کرد، زیرا دین اسلام هر گونه ظلم به زنان را نمیپذیرد و بر اساس تعالیم آن، هر انسانی، چه زن و چه مرد، باید از حقوق برابر برخورداراند باشد"
In Islam, the status of women is highly esteemed and respected, with significant emphasis placed on their rights and dignity. The Holy Qur’an and the Hadiths of the Prophet Muhammad (peace be upon him) repeatedly highlight the importance of women's position in society, their right to education, and their fundamental human rights. Unfortunately, groups such as the Taliban in Afghanistan, through their oppressive and misguided policies, have systematically violated these rights, particularly by restricting women's access to education. This not only contradicts Islamic principles but also constitutes a severe violation of basic human rights. Qur'anic Perspective on Gender Equality and Education Surah An-Nisa (4:1): "O mankind, fear your Lord, who created you from one soul and created from it its mate and dispersed from both of them many men and women. And fear Allah, through whom you ask one another, and the wombs. Indeed, Allah is ever, over you, an Observer." This verse emphasizes that all human beings originate from the same essence, affirming equality between men and women. Neither gender holds inherent superiority over the other, and both are granted equal respect and dignity in the eyes of God. Surah Al-Ahzab (33:35): "Indeed, the Muslim men and Muslim women, the believing men and believing women, the obedient men and obedient women, the truthful men and truthful women, the patient men and patient women, the humble men and humble women, the charitable men and charitable women, the fasting men and fasting women, the men who guard their chastity and the women who do so, and the men who remember Allah often and the women who do so—for them Allah has prepared forgiveness and a great reward." This verse explicitly acknowledges the spiritual and moral equality of men and women, underscoring that both genders have equal potential to attain righteousness, faith, and moral excellence. Additionally, the Prophet Muhammad (peace be upon him) emphasized the pursuit of knowledge for all individuals, regardless of gender. As stated in a well-known hadith: "Seek knowledge even if it is in China." (Ibn Majah) This hadith clearly indicates that the pursuit of knowledge is an obligation upon all Muslims, irrespective of gender. Nowhere in Islamic teachings is there a restriction on women's access to education; rather, women have always been encouraged to seek knowledge. The Taliban’s Actions: A Direct Violation of Islamic Principles The Taliban's prohibition of girls' education is a blatant violation of fundamental Islamic teachings. While the Qur’an and Hadiths emphasize women’s right to education, the Taliban, under the guise of religious doctrine, deprives women of this right. Their actions are not only oppressive and unjust but also completely contrary to the core values of Islam. Denying women, the right to education is not just a violation of human rights, but also a clear injustice against the divine commandments of Islam. Every effort must be made to restore this fundamental right to Afghan girls. Islam does not condone any form of oppression against women, and according to its teachings, all human beings, men and women must enjoy equal rights and opportunities.
روز زن، روزی است برای گرامیداشت زیباییها و قدرتهای نهفته در وجود هر زن. امروز، در این روز خاص، بیایید با هم پیمان ببندیم که حمایتگر یکدیگر باشیم. ما همجنس هستیم و باید به یاد داشته باشیم که اگر خودمان برای خودمان کاری نکنیم، هیچگاه نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که جنس مخالف به یاریمان بیاید. در بسیاری از کشورهای جهان، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، ظلمی که بر زنان میرود هزار برابر بیشتر از آن چیزی است که بر مردان میرود. اما ما میتوانیم با همدلی و محبت، نسلی جدید بسازیم؛ نسلی که بر پایهی مهربانی و حمایت متقابل بنا شده باشد. بیایید از حسادت و استبداد فاصله بگیریم و به یکدیگر عشق بورزیم.. ما میتوانیم با هم، دنیایی بسازیم که در آن هر زن به عنوان یک موجود ارزشمند شناخته شود و به او احترام گذاشته شود. بیایید دست در دست هم، نسلی از مهربانی، صلح و حمایت را به ارمغان بیاوریم. ما میتوانیم تغییر باشیم؛ تغییر برای یک آینده روشنتر، آیندهای که در آن هیچ زنی تنها نباشد و همهی ما در کنار هم، قویتر از همیشه بایستیم.
Today, on this special day, let us make a pledge to stand by one another. We share the same gender, and we must remember that if we do not take action for ourselves, we cannot expect the opposite gender to come to our aid. In many parts of the world, especially in developing countries, the injustices faced by women are a thousand times greater than those faced by men. However, through solidarity and kindness, we can build a new generation—one founded on compassion and mutual support. Let us move away from jealousy and oppression and choose love instead. Together, we can create a world where every woman is valued and respected. Let us join hands to bring forth a generation of kindness, peace, and support. We can be the change the change for a brighter future, a future where no woman stands alone, and where together, we rise stronger than ever.
مدافعان حقوق بشر، حقوق خود را جشن میگیرند. اما من، بهعنوان یک فعال حقوق بشر و زن مبارز، در این روز بهجای شادی، عمیقاً متأثر هستم. در حالی که زنان در بسیاری از کشورها برای حقوقشان ایستادگی کرده و به رسمیت شناخته میشوند، زنان افغان همچنان در زنجیر ظلم و محدودیتها گرفتارند. برای آنها، روز جهانی زن نه روزی برای جشن، بلکه روزی است که زخمهایشان دوباره تازه میشود. محدودیتها همچنان پابرجاست، تلاشها و مبارزات ما با چالشهای بزرگتری روبهرو شده، و هر روز با تهدیدات تازهای مواجه هستیم. هیچ نهاد، سازمان یا کشوری حمایت کافی از زنان و مدافعان حقوق بشر در أفغانستان را نکرده است. ما همیشه تنها ماندهایم، در حالی که همه میدانند مستحقترین افراد برای حمایت، زنان و دختران افغان هستند. آنهایی که از ترس جان خود به پاکستان و ایران پناه بردهاند، اکنون در تاریکی بیعدالتی گرفتار شده و در خطر اخراج قرار دارند. بارها به نهادهای مدافع حقوق بشر درخواست کمک دادهایم، اما صدای ما شنیده نشد. جهان ما را فراموش کرده، اما من نمیتوانم بپذیرم که دنیا زنان افغان را نادیده گرفته ودر عین حال روز جهانی زن را تجلیل کند. پیام من به جهانیان این است: لطفاً زنان و دختران افغان را فراموش نکنید، بهویژه مدافعان حقوق بشر را که در پاکستان در خطر اخراج شدن هستند. از آنها حمایت کنید و نگذارید که به کام مرگ باز گردند . زندگی در امنیت حق همه ما است
While women across many countries stand up for their rights and gain recognition, Afghan women remain shackled by oppression and restrictions. For them, International Women’s Day is not a day of celebration but a day that reopens their wounds. The barriers remain unbroken, our struggles are met with even greater challenges, and each day brings new threats. No institution, organization, or country has provided sufficient support to women and human rights defenders in Afghanistan. We have always been left alone, despite the world knowing that Afghan women and girls are among the most deserving of protection. Those who fled in fear to Pakistan and Iran now find themselves trapped in the darkness of injustice, facing the threat of deportation. We have repeatedly called upon human rights organizations for help, but our voices have gone unheard. The world has forgotten us, yet I refuse to accept that Afghan women can be ignored while International Women’s Day is celebrated elsewhere. My message to the world is this: Please do not forget Afghan women and girls, especially the human rights defenders in Pakistan who are at risk of deportation. Support them, stand with them, and do not let them be sent back to a fate of oppression. A life of safety is a right for all.
روز جهانی زن زمانی است برای گرامیداشت زیبایی، قدرت و استقامت نهفته در وجود هر زن. امروز، در این روز خاص، بیایید با هم پیمان ببندیم که از یکدیگر حمایت کنیم. ما همجنس هستیم و باید به یاد داشته باشیم که اگر خودمان برای حقوق خود نایستیم، نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که دیگران به جای ما این کار را انجام دهند. در بسیاری از نقاط جهان، بهویژه در کشورهای در حال توسعه، بیعدالتیهایی که زنان تجربه میکنند، بسیار بیشتر از ظلمهایی است که بر مردان وارد میشود. اما از طریق همدلی، همبستگی و مهربانی، ما قدرت آن را داریم که نسلی جدید بسازیم؛ نسلی که بر پایهی شفقت و حمایت متقابل بنا شده باشد. بیایید از حسادت و ظلم فاصله بگیریم و عشق و وحدت را در آغوش بگیریم. ما میتوانیم با هم دنیایی بسازیم که در آن هر زن ارزشمند، محترم و توانمند شناخته شود. بیایید دست در دست هم، فرهنگی از مهربانی، صلح و حمایت بیدریغ ایجاد کنیم. ما میتوانیم تغییر باشیم؛ تغییری برای آیندهای روشنتر، آیندهای که در آن هیچ زنی تنها نباشد و همهی ما در کنار هم، قویتر از همیشه بایستیم. روز جهانی زن مبارک! بیایید نهتنها امروز، بلکه هر روز برای یکدیگر بایستیم. با عشق، مهربانی و حمایت، میتوانیم جهانی بهتر برای همه ایجاد کنیم
Women’s Day is a time to honor the beauty, strength, and resilience within every woman. Today, on this special occasion, let us make a collective commitment to support one another. We share the same gender, and we must remember that if we do not stand up for ourselves, we cannot expect others to do so on our behalf. In many parts of the world, especially in developing countries, the injustices faced by women far exceed those experienced by men. However, through empathy, solidarity, and kindness, we have the power to create a new generation one built on the foundations of compassion and mutual support. Let us move away from envy and oppression and instead embrace love and unity. Together, we can build a world where every woman is valued, respected, and empowered. Let us join hands to foster a culture of kindness, peace, and unwavering support. We can be the change the change for a brighter future where no woman stands alone, and together, we rise stronger than ever. Happy Women’s Day! Let us stand for one another, not just today, but every day. With love, kindness, and support, we can create a better world for all.
امروز روز جهانی زن است، اما برای زنان افغانستان، این روز فقط یک تاریخ در تقویم نیست' بلکه یادآور درد، مبارزه و امید است. ما زنان و دخترانی هستیم که صدای مان را خاموش کردند، اما سکوت نکردیم. ما رویایی داشتیم که آن را از ما گرفتند، با این حال هنوز در قلب مان زنده است. شاید ما را از پوهنتون ها و مکاتب بیرون کنند، اما نمیتوانند نور دانش را از ذهن ما بگیرند. شاید ما را از کار بازدارند، اما نمیتوانند عزم ما را بشکنند. در سرک ها، در خانهها، در سایهها، و در تبعید، زنان افغان هنوز ایستاده ومقاوم اند. ما برای آموزش، برای آزادی، برای آیندهای که حق ماست، مبارزه میکنیم. امروز، از جهان میخواهیم که ما را فراموش نکنید. و به خواهرانم در افغانستان میگویم: شما سرنوشت و فردای افغانستان هستید شما های که امروز در تاریکی با درد و اشک مبارزه میکنید، فردا نور آزادی را خواهید آورد. شما تنها نیستید، شما صدای یک ملتید، شما امید آیندهاید. ما میایستیم، مبارزه میکنیم، و هرگز تسلیم نمیشویم.
"Today is International Women’s Day, but for the women of Afghanistan, this day is more than just a date on the calendar. It is a reminder of pain, struggle, and hope. We are the women and girls whose voices were silenced, yet we never surrendered to silence. They took away our dreams, yet they still burn brightly in our hearts. They expelled us from universities and schools, but they cannot steal the light of knowledge from our minds. They barred us from work, but they cannot break our resolve. In the streets, in our homes, in the shadows, and in exile, Afghan women remain unyielding. We fight for education, for freedom, for the future that is rightfully ours. Today, we call upon the world: Do not forget us. And to my sisters in Afghanistan, I say: You are the future of this nation. You, who struggle in darkness with pain and tears today, will bring the light of freedom tomorrow. You are not alone. You are the voice of a nation, the hope of the future. We stand, we fight, and we will never surrender."
ما دختران و زنان افغانستان، نه صداهای خاموشیم و نه سایههایی که بتوان نادیده گرفت. ما نیمهی فراموششدهی این سرزمینیم، بانوانی که از ابتداییترین حقوق انسانی، از تحصیل، کار و آزادی محروم شدهایم. امروز، در روز جهانی زن، از پشت درهای بستهی مدارس و خیابانهایی که قدم زدن در آنها جرم است، با شما سخن میگوییم. ما از نسلی هستیم که درها را به رویمان بستهاند، از دخترانی که رؤیای دکتر و مهندس شدن داشتند، از زنانی که روزی در دانشگاهها و دفاتر میدرخشیدند و امروز در خانههایشان محصور شدهاند. من از تبعیضی میگوییم که زن بودن را به گناه تبدیل کرده است. از قوانینی که نه برای حمایت، بلکه برای محو کردن ما وضع شدهاند. اما بدانید، ما تسلیم نمیشویم! تحصیل، کار و آزادی، امتیاز نیست؛ حق ماست! جهان از عدالت سخن میگوید، اما ما همچنان از آن بیبهرهایم. از جامعهی جهانی انتظار داریم که فقط نظارهگر شکنجه ما نباشد. برای ما، برای دخترانی که هنوز امید دارند، کاری کنید. سکوت نکنید، زیرا تاریخ، بیعدالتی را فراموش نخواهد کرد. هشتم مارچ روز جهانی زن است؛ روزی که نباید فقط به جشن و تبریک بسنده کرد، روزی است که باید صدای زنان افغانستان را شنید. ما ایستادهایم و حقوق خود را مطالبه میکنیم. بیایید در کنار ما بایستید، زیرا جهانی که زنان در آن سرکوب شوند، برای همه ناعادلانه خواهد بود. نوشته باران رویا
We, the girls and women of Afghanistan, are neither silenced voices nor shadows that can be ignored. We are the forgotten half of this land, women stripped of our most fundamental human rights: education, work, and freedom. Today, on International Women’s Day, we speak to you from behind the closed doors of our schools and from streets where walking as a woman is a crime. We are a generation to whom doors have been shut, girls who once dreamed of becoming doctors and engineers, women who once thrived in universities and offices, now confined within the walls of their homes. We speak of the injustice that has turned being a woman into a crime, of laws designed not to protect us but to erase us. But know this, we will not surrender. Education, work, and freedom are not privileges; they are our rights. The world speaks of justice, yet we remain deprived of it. We call upon the global community to do more than just witness our suffering. Act for us, for the girls who still hold onto hope. Do not remain silent because history will not forget injustice. March 8th, International Women’s Day, is not just a day for celebration, it is a day to hear the voices of Afghan women. We stand, we demand our rights, and we ask you to stand with us. A world that suppresses its women is an unjust world for all.
مادران افغانی که تمام جوانی و هستی خود را کار و تلاش کرد تا دخترانش بهتر از خودش شوند .انها را به دانشگاه روان کرد .تا تحصیل کند و به ارزوهای بلند ش برسد .حالا در نیمه راه دانشگاهش بسته شده .و در گوشه خانه منزوی شده است . مادری که اینده دخترش را تیره تر از روزگار خود میبیند چگونه دخترش را دلداری بدهد ؟؟ چگونه اینده اش را تضمین کند ؟؟؟ قلب مادران شکسته است .وزنان افغانستان یک بار دیگر به جرم دختر دار شدن و زن بودن محکوم میشود .گلویشان پر از درد وفریاد است که بی صدا شده .و هر لحظه بیشتر حس خفه شدن را دارند . من محکوم به مجازات هستم .به جرم اینکه اول ؛دختر به دنیا امدم .دوم؛ به افغانستان به دنیا امدم .سوم؛ اینکه دختر به دنیا اوردم .چهارم ؛به این برهه زمانی زندگی میکنم . ای کاش قبل از متولد شدنم از من در این باره ها نظر میگرفتند و در تقدیر خود سهمی میداشتم !!!
Afghan mothers have devoted their youth and their very existence to hard work and sacrifice so their daughters could have a better future. They sent their daughters to university, hoping they would achieve their highest dreams. But now, halfway through their education, the doors of their universities have been shut, leaving them isolated within the walls of their homes. How does a mother console a daughter whose future has been stolen? How does she assure her that everything will be okay when she sees her own past repeating in an even darker form? Their hearts are shattered. Once again, they are condemned simply for having daughters, for being women. Their throats are filled with silent screams, the weight of injustice suffocating them with each passing moment. I am sentenced to punishment First, for being born a girl. Second, for being born in Afghanistan. Third, for giving birth to a daughter. And fourth, for living in this moment in history.
من یک معلم هستم و تدریس، بزرگترین عشق من است. با تمام وجود خود را وقف آموزش کودکان سرزمینم کرده بودم، به این امید که آیندهای بهتر برای آنان بسازم. اما اکنون، مرا در خانه محبوس کردهاند و دختران را از حق تحصیل محروم ساختهاند. با این حال، من همچنان معلم آنها هستم. به جای قلم، سوزنی در دستانشان گذاشتهام. به جای کتاب، پارچهای به آنها دادهام. هنوز هم آموزش میدهم، اما این بار هنر و مهارتی نو. به آنها میآموزم که سختیهایشان را ببُرند و دور بیندازند. دوستیها را چنان محکم بدوزند که هرگز از هم گسسته نشوند. چالشهای زندگی را با استقامت و پایداری وصله کنند. به آنها یاد میدهم که جهان را به هم بدوزند، رنگها و نقشها را در هم ببافند و از میان تاریکی، زیبایی خلق کنند. تا روزی که بتوانند لباسهای مدرسه خود را بدوزند، روسریهایشان را بر سر اندازند و به کلاسهایشان بازگردند. و آن روز، دوباره به آنها ریاضی، فیزیک و علوم خواهم آموخت. اما تا آن روز...
I am a teacher, and teaching is my greatest love. I was devoted to educating the children of my homeland with passion, hoping to shape a better future for them. But now, they have confined me to my home and denied girls their right to education. Yet, I remain their teacher. Instead of a pen, I have placed a needle in their hands. Instead of books, I have given them fabric. I still teach but now, I teach a craft. I teach them to cut away their struggles and discard them. To stitch friendships so tightly that they never come undone. To mend the challenges, they face with resilience. I teach them to sew the world together, to weave colors and patterns into something beautiful. Until the day comes when they can sew their own school uniforms, drape their scarves, and return to their classrooms. And then, once again, I will teach them math, physics, and science. But until that day…
اگر دیروز موانع راهشان را بستند و آسمان نگاه تبعیضآمیز خود را بر زمینشان افکند، امروز مانند سپیدهدم، پردههای سکوت را پاره میکنند و به ما میآموزند که نور همیشه راهی برای برخواستن مییابد."
"If yesterday the barriers closed their paths and the sky cast a gaze of discrimination upon their land, today, like the dawn, they tear through the veils of silence and teach us that light always finds a way to rise."
ازامید، از رنج، ازدختران من دختری از افغانستانم. در کشوری که روزی برایم خانه بود، حالا حتی نفس کشیدن هم جرم شده است. روزی رویاهایم را در کتابهایم جستجو میکردم، حالا اما کتابهایم در قفسه خاک میخورند ودرها یکییکی به رویم بسته شدهاند. پوهنتون، مکتب ، حتی خیابانها… همه از من گرفته شدهاند. میگویند دختر نباید درس بخواند. نباید در جمع صحبت کند. نباید آرزو داشته باشد. اما مگر میشود آرزو را از قلب کسی بیرون کشید؟ مگر میشود خورشید را مجبور کرد که دیگر طلوع نکند؟ من وهزاران دختر دیگر، هر روز با چشمانی پر از حسرت از پشت پنجرهها به دنیایی نگاه میکنیم که روزی حق ما بود، اما حالا از محروم شدهایم. گاهی فکر میکنم آینده چه شکلی خواهد بود؟ آیا تمام عمر باید پشت این دیوارها بمانم و شاهد فروپاشی رویاهایم باشم؟ آیا روزی دوباره صدای خندههای دختران در حیاط مدارس شنیده خواهد شد؟ گاهی امید مانند شمعی کمنور در دلم روشن میشود، وقتی میبینم که هنوز هم دخترانی در پنهانی درس میخوانند، هنوز هم معلمانی هستند که نمیگذارند چراغ دانایی خاموش شود. روز جهانی زن، برای من روزی نیست که جشن بگیرم. این روز برای من یادآور تمام چیزهایی است که از من گرفته شدهاند. اما اگر روزی تاریخ را بازنویسی کردند، بنویسید که ما زنان افغان، در تاریکی جنگیدیم، در سکوت فریاد زدیم، و حتی اگر تمام دنیا فراموشمان کرد، ما امید را در دل یکدیگر زنده نگه داشتیم..
I am a girl from Afghanistan. In a country that was once my home, now even breathing has become a crime. I used to search for my dreams in my books, but now my books gather dust on the shelves, and doors have been closed one by one. The university, the school, even the streets... they have all been taken from me. They say girls should not study. They should not speak in public. They should not have dreams. But can you really pull a dream out of someone's heart? Can you force the sun to never rise again? Myself and thousands of other girls, every day we look out the window with eyes full of longing at a world that was once our right, but now we have been driven away from it. Sometimes I wonder what the future will look like. Will I have to stay behind these walls for the rest of my life and watch my dreams crumble? Will the sound of girls' laughter in schoolyards ever be heard again? Sometimes hope shines dimly in my heart when I see that there are still girls studying in secret, that there are still teachers who refuse to let the light of knowledge go out. For me, International Women's Day is not a day to celebrate. It is a day that reminds me of everything that has been taken from me. But if one day history is rewritten, let it be written that we Afghan women fought in the dark, we shouted in silence, and even if the whole world forgot us, we kept hope alive in each other's hearts.
اگر دیروز ، حصارها راهشان را بست و آسمان ، نگاهی از تبعیض بر زمینشان ریخت ؛ امروز همچون سپیده ، پرده های خاموشی را میدرند و به ما میآموزند که ، روشنایی همیشه راهی برای طلوع مییابد
If yesterday the barriers closed their paths and the sky cast a gaze of discrimination upon their land, today, like the dawn, they tear through the veils of silence and teach us that light always finds a way to rise.
من دختری از افغانستانم. در کشوری که روزی برایم خانه بود، حالا حتی نفس کشیدن هم جرم شده است. روزی رویاهایم را در کتابهایم جستجو میکردم، حالا اما کتابهایم در قفسه خاک میخورند ودرها یکییکی به رویم بسته شدهاند. پوهنتون، مکتب ، حتی خیابانها… همه از من گرفته شدهاند. میگویند دختر نباید درس بخواند. نباید در جمع صحبت کند. نباید آرزو داشته باشد. اما مگر میشود آرزو را از قلب کسی بیرون کشید؟ مگر میشود خورشید را مجبور کرد که دیگر طلوع نکند؟ من وهزاران دختر دیگر، هر روز با چشمانی پر از حسرت از پشت پنجرهها به دنیایی نگاه میکنیم که روزی حق ما بود، اما حالا از آن رانده شدهایم. گاهی فکر میکنم آینده چه شکلی خواهد بود؟ آیا تمام عمر باید پشت این دیوارها بمانم وشاهد فروپاشی رویاهایم باشم؟ آیا روزی دوباره صدای خندههای دختران در حیاط مدارس شنیده خواهد شد؟ گاهی امید مانند شمعی کمنور در دلم روشن میشود، وقتی میبینم که هنوز هم دخترانی در پنهانی درس میخوانند، هنوز هم معلمانی هستند که نمیگذارند چراغ دانایی خاموش شود. روز جهانی زن، برای من روزی نیست که جشن بگیرم. این روز برای من یادآور تمام چیزهایی است که از من گرفته شدهاند. اما اگر روزی تاریخ را بازنویسی کردند، بنویسید که ما زنان افغان، در تاریکی جنگیدیم، در سکوت فریاد زدیم، و حتی اگر تمام دنیا فراموشمان کرد، ما امید را در دل یکدیگر زنده نگه داشتیم. طهورا
I am a girl from Afghanistan. In a country that was once my home, now even breathing has become a crime. I used to search for my dreams in my books, but now my books gather dust on the shelves, and doors have been closed one by one. The university, the school, even the streets... they have all been taken from me. They say girls should not study. They should not speak in public. They should not have dreams. But can you really pull a dream out of someone's heart? Can you force the sun to never rise again? Myself and thousands of other girls, every day we look out the window with eyes full of longing at a world that was once our right, but now we have been driven away from it. Sometimes I wonder what the future will look like. Will I have to stay behind these walls for the rest of my life and watch my dreams crumble? Will the sound of girls' laughter in schoolyards ever be heard again? Sometimes hope shines dimly in my heart when I see that there are still girls studying in secret, that there are still teachers who refuse to let the light of knowledge go out. For me, International Women's Day is not a day to celebrate. It is a day that reminds me of everything that has been taken from me. But if one day history is rewritten, let it be written that we Afghan women fought in the dark, we shouted in silence, and even if the whole world forgot us, we kept hope alive in each other's hearts. by Tahora
میخواهم با زنان افغان ه همکارای نمایید زنان افغانستان نیاز به همکاری دارند.
I want to collaborate with Afghan women. The women of Afghanistan need cooperation.
طالبان بار سنگینی بر بال های زنان افغان شده اند لطفا آنان را برکنار کنید تا ما بتوانیم پرواز کنیم و به صلح برسیم.
The Taliban have placed a heavy burden on the wings of Afghan women. Please remove them so that we can soar and reach peace.
افغانستان، سرزمینی با تاریخ غنی و پیچیده، به دلیل جنگهای داخلی و خارجی و حکومتهای مختلف، دورههای گوناگون تغییرات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی را پشت سر گذاشته است. در این میان، زنان همواره عنصر مهمی در توسعه و مبارزات برای دستیابی به حقوق و برابری بودهاند. دختران شجاع افغانستان با تحمل سختیها و مشکلات بیشمار برای رسیدن به آموزش و اهدافشان مبارزه میکنند. با پایبندی به آرزوهای خود، نشان میدهند که هیچ محدودیتی نمیتواند مانع دستیابی آنان به اهدافشان شود. این دختران، با قلبهایی پر از عشق و امید، نمایندگان فعال و پرتلاش جامعه خود هستند و به دنبال تحول و پیشرفتاند. زنان افغانستان همواره سختکوش بودهاند، مانند دختران تیم رباتیک و بسیاری از ورزشکاران زن که امروز به نام افغانستان مدال دریافت میکنند. با وجود تمام این تلاشها، هنوز هم به عنوان شهروندان درجه دوم جامعه دیده میشوند. در این سرزمین، تبعیض به اندازهای زیاد است که اگر دختری صدایش را بلند کند، نه تنها صدایش را نمیشنوند، بلکه آن را خفه میکنند. گاهی زنان را در میان برقع زندانی میکنند، مانند کسی که در میان یک خیمه آبی بسته شده باشد، تا نابینا شود و نتواند دنیای اطراف خود و ارزش دانشش را ببیند. گاهی کتابهایشان را از آنها میگیرند و میسوزانند. و گاهی، به بهانهی حجاب، او را محکوم به شستن ظروف و پختوپز در زندانی به نام خانه میکنند. زنان در این سرزمین حتی به کوچکترین حقوق خود دسترسی ندارند. اگر مردی از زنان دفاع کند و حقوق دختران را مطالبه کند، او را مرد بیغیرت مینامند و مورد تحقیر جامعه قرار میدهند. این حقیقت تلخ جامعه ماست که زنان همواره قربانی سوءبرداشت از دین و فرهنگ بودهاند. اما اگر کمی بیندیشیم، چه میشود اگر خواهران ما آموزش ببینند؟ چرا دنیای ما امروز اینقدر آشفته است؟ چرا مادر این سرزمین نمیخندد؟ چرا کودکانی که خود مادر شدهاند، بیشتر از کودکانیاند که به مکتب میروند؟ چرا کشور ما تا این حد سقوط کرده که مهاجرت به دیگر کشورها را بر ماندن ترجیح میدهیم؟ اگر دختر آموزش ببیند، کودک را نیز آموزش میدهد، و اگر پسر آموزش ببیند، تنها بخشی از جامعه باسواد میشود. او میتواند در آموزش دیگران کمک کند و یک گروه دیگر را به چرخهی آموزش بیفزاید. دسترسی به آموزش یکی از بزرگترین چالشهای زنان در افغانستان است. در سالهای اخیر پیشرفت اندکی در این زمینه صورت گرفته، اما هنوز هم بسیاری از دختران از رفتن به مکتب محروماند یا فرصتهای برابر با پسران ندارند. این وضعیت پیامدهای درازمدتی برای زندگی دختران و توسعهی کشور دارد. با بازگشت طالبان به قدرت، نگرانیها در مورد آینده زنان افغانستان افزایش یافته است. با کاهش فرصتهای شغلی و محدودیتهای شدید بر مشارکت اقتصادی، زنان به شدت از دسترسی به منابع مالی و استقلال اقتصادی محروم شدهاند. این مشکل نه تنها کیفیت زندگی زنان را تحت تأثیر قرار میدهد، بلکه سلامت و ثبات خانوادهها را نیز به خطر میاندازد. در گذشته، زنان در بخشهای مختلف اقتصادی افغانستان فعال بودند، اما اکنون با محدودیتهای شدیدی مواجهاند. حکومت سرکوبگر طالبان زنان را از حضور در جامعه محروم کرده و قوانین سختگیرانه و ظالمانهای را علیه آنان وضع کرده است. طالبان دختران نوجوان را از رفتن به مکتب، و از بازدید پارکها و سایر اماکن عمومی منع کردهاند. تنها زنانی که عضو تیمهای صحی هستند، میتوانند وظایف خود را انجام دهند، اما آنان نیز با مشکلات بسیاری روبهرو هستند.
Afghanistan, a land with a rich and complex history, has gone through many periods of social, cultural and political change due to internal and external wars and different governments. During which, women have always been an important element of development and the struggles to achieve rights and equality. The brave girls of Afghanistan are fighting to achieve their education and goals by enduring many hardships and difficulties. By sticking to their goals, they show that no limitations can prevent them from reaching their goals. These girls, with hearts full of love and hope, are active and hardworking representatives of their society and are looking for transformation and progress. Afghan women are always working hard, like the girls of the robotics team and many female athletes who today receive medals in the name of Afghanistan. Despite all their efforts, they are viewed as the second class of society. There is so much discrimination here that if a girl raises her voice, they don't hear her voice, instead they muffle it. Sometimes women are trapped within a burqa, like being tied in the middle of a blue tent, so that she becomes blind and does not see the world around her and the value of her knowledge. Sometimes they take her books from her and burn them. And sometimes, the pretext of the hijab is that she is sentenced to wash and cook food in a prison disguised as a house. Women in this land do not have access to their smallest rights. If a man defends women and demands the rights of girls, he is called a man without zeal and is looked down upon by society. It is the truth of our society that women have always been victims to misunderstanding religion and culture. But if we think a little, what happens if our sisters learn? Why is our world so chaotic today? Why is the mother of this country not laughing? Why are there more children who have children, than there are children who go to school? Why has our country fallen so much that we choose to move to other countries? If the girl learns, she then teaches the child, and if the boy learns, a part of the society has been educated. He can then help teach more children and another group is added to the cycle of education. Access to education is one of the biggest challenges for women in Afghanistan. There has been little progress in recent years, and many girls are still denied access to school or do not have the same opportunities as boys. This has long-term consequences for both the lives of the girls and for the development of the country. With the Taliban's return to power, concerns about the future of Afghan women have increased. With the decline in job opportunities and severe restrictions on economic participation, women are strongly deprived of access to financial resources and economic independence. This problem not only affects the quality of women's life but also affects the health and stability of families. Previously, women were active in various economic sectors of Afghanistan, but they are now facing severe restrictions. The Taliban's abusive government has deprived women of participating in society and has imposed strict and oppressive laws against women. The Taliban have banned teenage girls from going to school and from visiting parks and other public places. Only the women who are part of health teams can go do their duties, but they face many problems as well.
دختران افغان به کمک نیاز دارند. لطفاً آنها را تنها نگذارید! کبرا علی
Afghan girls need help. Please don't leave them alone!" - KuBra Ali
ما زنان و دختران أفغانستان در این روز بین المللی زنان ، خواهان بازگشایی مکاتب و دانشگاه ها برای زنان و دختران أفغانستان هستیم .
We, the women and girls of Afghanistan, demand the reopening of schools and universities. On this International Women's Day, we call for the reopening of educational institutions for girls.
لطفاً صدای دختران افغانستان را بشنوید! مرسل شریفی
Please hear the Afghanistan’s girls’ voices! Mursal Sharifi
به نام آن که زندگی را با عشق و مهربانی رنگین ساخت، روز زن، روزی برای جشن گرفتن زیباییها و قدرتهای پنهان در وجود هر زن است. امروز، در این روز خاص، بیایید عهد کنیم که از یکدیگر حمایت کنیم. ما از یک جنس هستیم و باید به یاد داشته باشیم که اگر خودمان برای خود کاری نکنیم، هرگز نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که جنس مخالف به کمک ما بیاید. در بسیاری از کشورهای جهان، بهویژه در جوامع در حال توسعه، ظلمی که بر زنان تحمیل میشود، هزار برابر بیشتر از ظلمی است که بر مردان وارد میشود. اما ما میتوانیم نسلی نو بسازیم، نسلی سرشار از همدلی و مهربانی—نسلی که بر پایه عشق و حمایت متقابل شکل گرفته باشد. بیایید حسد و ظلم را کنار بگذاریم و یکدیگر را دوست بداریم. با هم، میتوانیم دنیایی بسازیم که در آن هر زن به عنوان یک موجود ارزشمند شناخته شود و مورد احترام قرار گیرد. بیایید دست در دست هم، نسلی از مهربانی، صلح، و حمایت به وجود آوریم. ما میتوانیم تغییر باشیم؛ تغییری برای آیندهای روشنتر، آیندهای که در آن هیچ زنی تنها نیست و همه در کنار هم، قویتر از همیشه، ایستادهایم. روز جهانی زن مبارک! بیایید امروز و هر روز برای یکدیگر بایستیم و با عشق، مهربانی و حمایت، جهانی بهتر خلق کنیم. NB
In the name of the one who has colored life with love and kindness, Women's Day is a day to celebrate the beauty and hidden strengths within every woman. Today, on this special day, let us pledge to support one another. We are of the same gender and must remember that if we do not do something for ourselves, we can never expect the opposite gender to come to our aid. In many countries around the world, especially in developing nations, the oppression faced by women is a thousand times greater than that faced by men. But we can create a new generation with empathy and kindness-a generation built on mutual love and support. Let us distance ourselves from jealousy and tyranny and love one another. Together, we can create a world where every woman is recognized as a valuable being and respected. Let us, hand in hand, bring forth a generation of kindness, peace, and support. We can be the change: change for a brighter future, a future where no woman is alone, and we all stand together, stronger than ever. Happy Women's Day! Let us stand for each other today and every day, and with love, kindness, and support, create a better world. NB
من، یک زن افغان، از اعماق تاریکی فریاد میزنم؛ از سرزمینی که صدای زنان در آن خاموش شده و حقوقشان لگدمال گردیده است. من نمایندهی میلیونها دختری هستم که از آموزش محروم شدهاند، و میلیونها زنی که رویاهایشان زیر سایهی ظلم و استبداد درهم شکسته است. ای جامعهی بینالمللی! ما، زنان افغانستان را فراموش نکنید. ما قربانیان خاموش نیستیم؛ ما مبارزانی خستگیناپذیر هستیم. ما حق داریم که تحصیل کنیم، کار کنیم، انتخاب کنیم، و در شکلدهی آیندهی کشورمان سهم داشته باشیم. سرنوشت زنان افغان، آزمونی برای وجدان بشریت است. ما از شما نمیخواهیم که برای ما بجنگید، اما از شما میخواهیم که در کنار ما بایستید. ما حمایت شما را در مسیر عدالت، آموزش و آزادی میطلبیم. تحریمها و بیتفاوتی سیاسی، ما را بار دیگر به تاریکی فرو خواهد برد. از شما میخواهیم که به جای سکوت، صدای ما باشید. افغانستان بدون زنانش، ملتی نیمهجان است. آیندهی این کشور، بدون زنانش، تاریک خواهد بود. اما ما هنوز امید داریم، و همچنان ایستادهایم. دنیا باید بداند که زن افغان شکستناپذیر است. ما زندهایم، ما مبارزه میکنیم، و هرگز تسلیم نخواهیم شد. نرگس مزاری
I, an Afghan woman, cry out from the depths of darkness; from a land where the voices of women have been silenced and their rights trampled upon. I represent millions of girls who have been deprived of education, and millions of women whose dreams have been shattered under the shadow of oppression and tyranny. International community! Do not forget us, the women of Afghanistan. We are not silent victims; we are tireless fighters. We have the right to study, to work, to choose, and to participate in shaping our country’s future. The fate of Afghan women is a test of humanity’s conscience. We are not asking you to fight for us, but we ask you to stand with us. We seek your support on the path to justice, education, and freedom. Sanctions and political indifference will once again plunge us into darkness. We ask you to be our voice instead of remaining silent. Afghanistan without its women is a nation half alive. The future of this country, without its women, will be bleak. But we still have hope, and we are still standing. The world must know that an Afghan woman is unbreakable. We are alive, we are fighting, and we will never surrender. Narges Mazari
امروز، در روز جهانی زن، ما شجاعت، استقامت و عزم زنان و دختران افغان را به رسمیت میشناسیم. در دنیایی که برابری باید یک حق اساسی باشد، زنان افغان همچنان با چالشهای غیرقابل تصور روبهرو هستند. برای بسیاری از ما، تحصیل کردن فقط یک رویا نیست؛ بلکه یک مبارزه است. مکاتب و دانشگاهها به روی زنان و دختران بسته شدهاند و مسیر آنها به سوی دانش و استقلال مسدود شده است. بسیاری از دختران مستعد و بلندپرواز مجبورند در خانه بمانند، صدایشان خاموش شده و آیندهشان به تعویق افتاده است. اما با وجود تمام این سختیها، زنان افغان هرگز شکست را نمیپذیرند. ما مخفیانه به یادگیری ادامه میدهیم، دیگران را آموزش میدهیم، مینویسیم، و استوار میایستیم زیرا میدانیم که آموزش یک امتیاز نیست؛ بلکه یک حق است. جهان نباید صدای زنان و دختران افغان را که برای برابری میجنگند، فراموش کند. ما برای آیندهای مبارزه میکنیم که در آن، زنان آزاد باشند تا مانند مردان تحصیل کنند، کار کنند، و در جامعه نقش داشته باشند. در این روز، من در کنار هر دختر افغان ایستادهام که رویای نشستن دوباره در صنف درسی را دارد، و از جهان میخواهم که نه فقط امروز، بلکه هر روز تا زمانی که زنان افغان حقوق، آزادی و جایگاه برابر خود را در جامعه بازپس گیرند، در کنار ما بایستد. به خواهرانم در افغانستان: امیدتان را از دست ندهید. ما فراموش نخواهیم شد، و ما از مبارزه دست نخواهیم کشید. روز جهانی زن مبارک، به همه زنان، بهویژه زنان شجاع افغانستان. صدف
Today, on International Women’s Day, we recognize the courage, resilience, and determination of Afghan women and girls. In a world where equality should be a fundamental right, Afghan women continue to face unimaginable challenges. For many of us, pursuing an education is not just a dream; it is a struggle. Schools and universities have been closed to women and girls, cutting off their path to knowledge and independence. Many talented and ambitious girls are forced to stay home, their voices silenced, their futures put on hold. Yet, despite these difficulties, Afghan women refuse to be defeated. We continue to learn in secret, to teach others, to write, and we stand strong because we know that education is not a privilege; it is a right. The world must not forget the voices of Afghan women and girls who are fighting for equality, for a future where they are free to study, work, and contribute to society just like men. On this day, I stand with every Afghan girl who dreams of sitting in a classroom again, and I call on the world to stand with us, not just today, but every day until Afghan women regain their rights, freedoms, and equal place in society. To my sisters in Afghanistan: Do not lose hope. We will not be forgotten, and we will not stop fighting. Happy International Women’s Day to all the women specifically, to the brave women of Afghanistan. Sadaf
طالبان به باری سنگین بر بالهای زنان افغانستان تبدیل شدهاند. لطفاً آنها را بردارید تا بتوانیم پرواز کنیم و به صلح دست یابیم! دختر شجاع افغان
The Taliban have become a heavy burden on the wings of the women of Afghanistan. Please remove them so we can fly and find peace! Afghan Miss Brave
(زن) واژه یی اﺳت ﭘر از ﻣﻔﮭوم، ﻧﻣﺎد ﻓداﮐﺎری و ﺗﺣﻣل درد و رﻧﺞ. اﯾن واژه مشتق از (ز) از زﻧدﮔﯽ و (ن) از ﻧﺑرد ﺑﺎ ﻣﺷﻘتھﺎ ﮔرﻓﺗﮫ ﺷده اﺳت. زﻧﺎن در ﺳراﺳر دﻧﯾﺎ، از ﺟﻣﻠﮫ اﻓﻐﺎﻧﺳﺗﺎن، ﺑﺎ ﭼﺎﻟشھﺎی ﻣﺗﻌددی ﻣﺎﻧﻧد ﻣﺷﮑﻼت ﺧﺎﻧوادﮔﯽ، اﻗﺗﺻﺎدی، و ﺗرﺑﯾت ﮐودﮐﺎن دﺳت و ﭘﻧﺟﮫ ﻧرم ﻣﯽﮐﻧﻧد. در اﻓﻐﺎﻧﺳﺗﺎن، زﻧﺎن از زﻣﺎن ﺗوﻟد ﺗﺎ ﻣرگ، اﻏﻠب ﺑﮫ ﻋﻧوان اﻓرادی ﺣﻘﯾر، ﺑﯽﺻﻼﺣﯾت و ﺣﺗﯽ ﻣﺎﯾﮫ ﻧﻧﮓ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽﺷوﻧد. در ﺑﺳﯾﺎری از ﺧﺎﻧوادهھﺎ، ﺗوﻟد دﺧﺗر ﺑرای ﺑﺎر دوم ﺑﺎ ﻏم و اﻧدوه ھﻣراه اﺳت و اﯾن دﺧﺗران در طول زﻧدﮔﯽ ﺧود ﺑﺎ ﺑﯽﺗوﺟﮭﯽ و ﺑﯽﻣﮭری ﻧﮫ ﺗﻧﮭﺎ از ﺳوی واﻟدﯾن، ﺑﻠﮑﮫ از ﺟﺎﻧب اﻗوام ﻧزدﯾﮏ ﻣﺎﻧﻧد ﮐﺎﮐﺎ، ﺧﺎﻟﮫ، ﭘدرﺑزرگ و دﯾﮕران ﻣواﺟﮫ ﻣﯽﺷوﻧد. ﺣﺗﯽ ﺑرادران ﺑزرﮔﺗر ﻧﯾز ﮔﺎھﯽ از ھﻣراھﯽ ﺑﺎ ﺧواھران ﮐوﭼﮏﺗر ﺧود در ﺟﻣﻊ ﺧﺟﺎﻟت ﻣﯽﮐﺷﻧد. ﻣﺎ ھﻣواره ﺷﻧﯾدهاﯾم ﮐﮫ زﻧﺎن و ﻣردان ﺑراﺑرﻧد، اﻣﺎ در ﻋﻣل، ﺣﺗﯽ از ﮐﻠﻣﮫ »ﺑراﺑری« ﻧﯾز ھراس دارﯾم، زﯾرا ھرﮔز آن را ﺗﺟرﺑﮫ ﻧﮑردهاﯾم. ﺑرای ﻣﺛﺎل، در ﺧﺎﻧوادهھﺎ، ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﮫ ﺑرادران ﺳر ﺳﻔره ﺣﺎﺿر ﻧﺷوﻧد، دﺧﺗران اﺟﺎزه ﻏذا ﺧوردن ﻧدارﻧد، اﻣﺎ اﮔر دﺧﺗری ﻏﺎﯾب ﺑﺎﺷد، ﮐﺳﯽ ﺗوﺟﮭﯽ ﻧﻣﯽﮐﻧد و ﺣﺗﯽ ﻣﻣﮑن اﺳت ﭼﯾزی ﺑرای او ﺑﺎﻗﯽ ﻧﮕذارﻧد. اﯾن ﻧﺎﻋداﻟﺗﯽھﺎ و ﻧﺎﺑراﺑریھﺎ اﺑﺗدا از ﺧﺎﻧوادهھﺎ آﻏﺎز ﻣﯽﺷود و ﺳﭘس ﺑﮫ ﺟﺎﻣﻌﮫ ﺗﺳری ﻣﯽﯾﺎﺑد. ﻣﺎ دﺧﺗران اﻓﻐﺎﻧﺳﺗﺎن ﺑﺎ ﺗﻼشھﺎی ﺷﺑﺎﻧﮫروزی و ﺑﺎ اﻣﮑﺎﻧﺎت ﻣﺣدود، ﺗواﻧﺳﺗﯾم در ﮐﻧﺎر ﻣردان ﮐﺎر ﮐﻧﯾم، ﺑﮫ ﺗﺣﺻﯾل اداﻣﮫ دھﯾم و ﺛﺎﺑت ﮐﻧﯾم ﮐﮫ از ﻣردان ﮐمﺗر ﻧﯾﺳﺗﯾم. ﺣﺗﯽ در ﺑرﺧﯽ ﺣوزهھﺎی اداری، ﻋﻣﻠﮑرد ﺑﮭﺗری داﺷﺗﯾم. اﻣﺎ دﺳﺗﺎوردھﺎی ﭼﻧد دھﮫ اﺧﯾر زﻧﺎن در ﺳﺎل 2021 ﺑﮫ ﯾﮑﺑﺎره از ﺑﯾن رﻓت. زﻧﺎن و دﺧﺗران اﻓﻐﺎﻧﺳﺗﺎن از ﺣﻘوق طﺑﯾﻌﯽ ﺧود، ﻣﺎﻧﻧد ﺗﺣﺻﯾل و ﮐﺎر، ﻣﺣروم ﺷدﻧد و ﺗﻼشھﺎ ﺑرای اﯾﺟﺎد ﺟﺎﻣﻌﮫای ﺑراﺑر ﻧﺎﺑود ﺷد. زﻧﺎن دوﺑﺎره ﺑﮫ ﻧﻘطﮫ ﺻﻔر ﺑﺎزﮔرداﻧده ﺷدﻧد، ﺣﻖ ﺗﺣﺻﯾل و ﮐﺎر از آﻧﺎن ﮔرﻓﺗﮫ ﺷد و ﺣﺗﯽ ﺻداﯾﺷﺎن ﺑﮫ ﻋﻧوان »ﻋورت« ﺷﻧﺎﺧﺗﮫ ﺷد. ﺑﮫ اﻣﯾد روزی ﮐﮫ در ھﻣﮫ ﮐﺷورھﺎ، از ﺟﻣﻠﮫ اﻓﻐﺎﻧﺳﺗﺎن، زﻧﺎن ﻧﮫ ﺗﻧﮭﺎ ﺑرای ﺑراﺑری ﻧﺟﻧﮕﻧد، ﺑﻠﮑﮫ ﻓرﯾﺎد آزادی ﺳر دھﻧد و ﻟﺑﺧﻧد ﺧوﺷﺑﺧﺗﯽ ﺑر ﻟﺑﺎﻧﺷﺎن ﻧﻘش ﺑﻧدد. اﻧﺷﺎﷲ انجلا
The word "زن [woman]" and the letter "ز [Z]" symbolize life and "ن [N)" symbolizes resistance against oppression. Women across the world, including Afghanistan, face numerous challenges, including family struggles, economic difficulties, and raising children. In Afghanistan, from the moment they are born until their death, women are often regarded as insignificant, incapable, and even a source of shame. In many families, the birth of a second daughter is met with sorrow and disappointment. These girls grow up experiencing neglect and indifference, not only from their parents but also from close relatives such as uncles, aunts, and grandparents. Even their older brothers sometimes feel ashamed to be seen with their younger sisters in public. We have always heard that men and women are equal, yet in reality, even the word "equality" makes us uneasy because we have never truly experienced it. For example, in many Afghan families, girls are not allowed to eat until their brothers have finished their meals. However, if a daughter is missing from the dinner table, no one seems to care, and at times, there may not even be any food left for her. These injustices and inequalities begin within families and then extend to society. Despite all this, we Afghan girls have worked tirelessly, with limited resources, to study, work alongside men, and prove that we are no less than them. In some professional fields, we have even performed better than men. However, in 2021, decades of progress for Afghan women were suddenly erased. Afghan women and girls were stripped of their fundamental rights, such as education and employment. The efforts to create an equal society were destroyed. Women were once again pushed back to square one, their right to study and work was taken away, and even their voices were reduced to mere "shame" (عورت). We long for the day when women around the world, including Afghanistan, will no longer have to fight for equality—instead, they will raise their voices for freedom and wear the smile of happiness on their lips. Inshallah. Angela