Local Voices List

When I was in the first grade of school, the Taliban closed schools for the first time. I think it was in 1995. After two years, I continued my lessons at a course held in a house. It was supported by PARSA, a non-governmental association. We were fifteen girls.
At that time, we went to the course in hiding from the Taliban. We faced many challenges. I was nine years old, but my mother always said, “You should continue. One day, the government will change.”
We studied two years of school lessons in one year. We didn’t have free time or holidays. One day, the government changed, and the Taliban were gone. I continued my schooling with a lot of challenges and difficulties. I remember that I always dreamed of having new books, clothes, shoes, and other things.
When I graduated from school, I wanted to continue my education. I loved studying, but unfortunately, I couldn’t continue my education. My brothers said, “When a girl finishes school, she should stay at home like our mom.”
“We cannot tolerate this lack of zeal—that our sister goes to university.” That was their idea.
After a lot of hardship, I started my studies. Unfortunately, I couldn’t finish them. The Taliban came and closed all universities to girls in 2021. Once again, I broke. I had worked hard, and I was first in my class. I had very difficult times. I cried hard, and I became depressed. It was my dream to finish my education and earn a master’s degree. I also dreamed that one day I would become a strong woman leader who could support Afghan women.
I invested my own capital and opened a sewing workshop. After six months, fifteen girls graduated from my workshop, and now they can solve their own problems.
I became engaged, and after that, I faced a big problem. I had to close my sewing workshop and stay at home. I lost my dreams once again.
Someone saw my fiancé at my engagement party. He told my brother, “He doesn’t have a family. He is a cheater and a bad man.” After that, my brother said, “I will kill your fiancé if you don’t leave him.”
I told them, “No, he is a good man. I will never leave him.”
They said, “If not, we will kill you with him.”
I said, “I am waiting,” because they have this idea that they are men and I have to accept their decision.
I don’t know what I should do. If we marry, they will kill us. If not, I can’t live without him. My fiancé is not a cheater. He has a family, but no one heard me.
During this one year, I have just cried and written poems.
This is my story. I wrote a summary of it.
Now, we have come to the conclusion that all these unjust words and reactions are because of society and because no one wants to accept women who are more knowledgeable and intelligent. We live in a patriarchal society, and the majority of Pashtun families do not consider women human beings, let alone consider their words.
Also, if the Taliban had not closed universities, I would have reached all of my dreams.

How has your life changed since August 15, 2021?
August 15, 2021, changed the direction of my life in ways I never imagined. Before then, I had just begun studying psychology at Kabul Education University after successfully passing the university entrance exam. I was excited to continue my education and contribute to my community through both learning and service. However, within a short time, girls were banned from attending schools and universities in Afghanistan. Overnight, the future I had worked so hard for was taken away.
Despite this setback, I refused to let my dreams end there. I continued to search for opportunities to learn and grow. I later received a scholarship to continue my education abroad, but once again, I was unable to pursue it because Afghan girls were prohibited from traveling without restrictions. Losing both my university education and the opportunity to study abroad was heartbreaking.
Instead of giving up, I chose to create new opportunities for myself and others. I continued working remotely with international organizations, including the International Youth Alliance for Peace (IYAP), where I served as Deputy Country Director and HR Assistant. I volunteered with organizations focused on education, mental health, and youth development; participated in international training programs through UNITAR; completed coding and programming training supported by the World Bank; founded Khaima to support women’s empowerment and education; launched my fashion brand, La Michelle, to create employment opportunities for women; and continued strengthening my business skills through Cornell University and other entrepreneurship programs. Although many doors were closed, I kept looking for windows to continue moving forward.
In what ways have Taliban restrictions affected your education, work, freedom, relationships, or daily life?
The restrictions have affected nearly every aspect of my life. The most painful impact was losing my right to higher education after successfully earning a place at university. Even when opportunities became available abroad, travel restrictions prevented me from taking them.
The limitations also changed the way I work and contribute to society. Before, I could openly teach, organize events, participate in educational programs, and engage with my community. Today, many of these activities are either impossible or must be carried out quietly and remotely. As someone who believes deeply in education, leadership, and women’s empowerment, it has been painful to know that I cannot openly do the work I love in my own country.
The restrictions have also affected daily life by limiting freedom of movement, professional opportunities, and the ability to gather, organize, and build communities. Something as simple as planning for the future has become uncertain. Yet, despite these challenges, I have continued to adapt, finding safe and meaningful ways to stay active, connected, and useful.
What experience or moment from the past five years has had the greatest impact on you?
The series of restrictions placed on Afghan women after August 2021 has been the most life-changing experience of my life. Watching years of hard work disappear because of policies beyond my control was emotionally devastating.
There was a period when I experienced severe depression. I struggled to find hope and relied on medication to cope with the emotional pain. It felt as though every dream I had built since childhood had been taken away. The bans did not only affect my education—they affected my sense of identity, purpose, and future.
Yet, even in those darkest moments, I realized that giving up would mean allowing those restrictions to define who I was. That realization became the turning point in my life.
What challenges have you faced, and how have you responded to them?
The greatest challenges I have faced have been losing access to education, seeing opportunities disappear one after another, and struggling with the emotional impact of these losses. The disappointment of being unable to attend university, missing a scholarship opportunity, and living under constant uncertainty pushed me into one of the most difficult periods of my life.
What helped me begin healing was spending time with children through charity and community programs. Being around children reminded me why education matters and why hope should never be abandoned. Their curiosity, resilience, and dreams gave me strength when I had very little left.
Instead of allowing my struggles to stop me, I redirected my energy toward serving others. I invested more time in community work, youth initiatives, women’s empowerment projects, and educational programs. Helping others slowly helped me rebuild myself.
How have you continued to learn, work, create, resist, or support others despite the restrictions?
Although formal opportunities became limited, I never stopped learning. I participated in international training programs, completed courses in entrepreneurship, business management, coding, crisis communication, artificial intelligence, first aid, and women’s empowerment. I worked remotely with international organizations, expanded my leadership experience, and continued building partnerships that support Afghan youth and women.
I founded Khaima as a social initiative dedicated to women’s empowerment and education, and later established La Michelle, a fashion brand that creates employment opportunities for women while promoting ethical local production. Through volunteering, mentoring, fundraising, and community engagement, I have continued supporting others even when the environment around me has become increasingly restrictive.
For me, continuing to learn and serve has become a form of resilience.
What dreams or goals are you still holding on to?
My dreams have not changed—they have only become stronger. I want to build organizations and businesses that create opportunities for Afghan women and girls. I want to continue my education, expand my leadership, and develop innovative solutions that improve communities.
More than anything, I want to prove that Afghan girls are capable of achieving extraordinary things when they are given the opportunity. I hope to create a lasting impact not only for myself but also for thousands of young women whose dreams deserve the same chance to grow.
What has given you strength, courage, or hope during difficult times?
My belief in education has always been my greatest source of strength. Every achievement I earned before the restrictions reminded me that my abilities had not disappeared simply because my opportunities had changed.
The children I worked with through charity programs gave me hope during my darkest moments. Seeing them smile, learn, and dream reminded me that even small acts of service can change lives.
My family, my faith, and the support of people who continued believing in Afghan women also gave me courage. Most importantly, I reminded myself that resilience is not about never falling—it is about continuing to stand up every time life knocks you down.
What do you want the international community to understand about the lives of Afghan women and girls?
I want the international community to understand that Afghan women and girls are not defined by victimhood. We are students, teachers, entrepreneurs, leaders, innovators, and dreamers whose opportunities have been restricted—not our abilities.
Behind every statistic is a young woman whose education was interrupted, whose career was stopped, or whose dreams were postponed. Despite these hardships, many Afghan women continue learning, working, creating, and supporting their communities in whatever ways remain possible.
What we need most is not sympathy, but opportunities to continue building our futures with dignity.
What meaningful actions do you believe the international community should take?
The international community should continue investing in Afghan women and girls through accessible education, scholarships, remote learning opportunities, professional development, entrepreneurship support, and mental health services. These opportunities allow women to continue growing even when local restrictions exist.
It is equally important to amplify the voices of Afghan women in international discussions and decision-making processes. Sustainable support should focus not only on humanitarian assistance but also on creating long-term opportunities that enable women to become leaders, educators, entrepreneurs, and changemakers in their own communities.
What future do you hope to see for Afghan women, girls, and Afghanistan?
I dream of an Afghanistan where every girl can walk into a classroom without fear, complete her education, choose her career, travel freely, and contribute to her country with dignity and equality.
I hope for a future where women are recognized not for the restrictions placed upon them but for the ideas they create, the businesses they build, the communities they strengthen, and the leadership they provide.
My own journey has taught me that hope can survive even the hardest circumstances. I believe that one day, Afghan women and girls will once again have the freedom to learn, lead, and shape the future of Afghanistan. Until that day comes, I will continue doing everything I can to make that future possible.

How My Life Changed, but My Determination Didn't

It was a normal physics exam day at our school. We were all happy because it was the last day of our exams, but none of us knew that it would also be the last day we could attend school. If I had known this, I would have stayed longer in my class and enjoyed the moment longer.

After that day, nothing was like before. Not my days, not my nights. I was not the same girl who had dreamed of becoming a doctor and never imagined that her dreams could be interrupted. I watched my dreams drown day by day.

What passed during these five years was my whole teenage life—these years taught me resistance, hope, and pain.

The first year was one of the hardest. I prepared my clothes, bought my school bag and books, and got ready to return to school. But when I arrived, I faced a locked door. I came back home with no hope. I cried, I shouted, and I felt lost, but nothing could change what had happened.

After that, I told myself, "This is my story, but this is not my desired ending. I will become an educated woman and make my country proud."

So, I started learning English and computer skills. At that time, I did not have good access to the internet, and many educational opportunities were not available. I started self-studying with all my mistakes. There was no teacher beside me. It was only me, my notebooks, my books, and my dictionary.

Slowly, I improved my English and reached the B2 level. After becoming more confident, I started learning programming and guided myself toward the coding field.

However, learning computer skills was not easy. Paying for courses was a challenge. I did not want to ask my family for everything because I knew they had their own problems. I wanted to stand on my own feet.

So, I started teaching English and used my salary to pay for my courses. But one question was always in my mind: "What about my school?"

I started searching for opportunities and found an international school where I could continue my education. I applied for the first time, but I was rejected. I felt disappointed and thought, "Should I stop trying?"

But my answer was “no.”

I improved my English, worked harder on my studies, and prepared myself for another chance. When the second application round opened, I applied again. I spent many nights working on my application, and finally, I got accepted.

Starting school again and working toward my diploma was not an easy step, but it was a step closer to my dreams. It reminded me that sometimes the path changes, but the destination can remain the same.

After getting back to school, I continued studying computer skills and learned the basics of programming. When I reached advanced topics, things became harder. I needed a better computer, and that required money.

I thought I could not ask my family for all of it because they already had their own challenges. So, I started teaching in two shifts instead of one. I saved part of the money myself and asked my family to help me with the rest.

At first, it seemed difficult, but when I saw my father's support, I felt encouraged. Finally, I bought my new PC with so much happiness.

Having my own computer opened a new door for me. Now I am continuing my web development journey, and I am getting closer to my dream of creating a learning community where Afghan girls can learn and improve their skills.

During my teaching journey, I also volunteered to teach girls who could not afford classes. Helping them made me feel like an active person in my society. It showed me that education is not only about improving yourself; it is also about helping others.

Throughout these years, I faced many challenges and rejections from different opportunities. One of my biggest challenges was learning English by myself. I had no teacher or anyone to guide me. But I continued, and today I am learning a second language in my school. Sometimes I look back and feel surprised about how far I have come.

I know it has never been easy for Afghan girls to overcome challenges and become the best version of themselves. But I have also learned that it has never been impossible.

Every girl has a unique story. My story began when I saw my dreams drowning and realized that I needed to find another way.

There were many moments when I worried about my future. I wondered if I would be able to graduate, build my career, have my own income, and support my family one day. These thoughts sometimes stayed with me day and night.

But I always reminded myself that my story would not be a story of giving up. It would be a story of resistance, consistency, hope, and pain. Through these years, I learned that pain can make us stronger.

Today, I am not exactly where I dreamed of being. I am still learning, and I still face challenges. There are opportunities that I get rejected from, but I never want to give up.

August 15, 2021 changed my life, but it did not destroy my determination. The beginning of my story was written by circumstances I could not control, but the ending of my story will be written by me.

I believe that every Afghan girl has the ability to create a better future. The path may be difficult, but difficult does not mean impossible.

"When should we come back for our results?"
"Whenever God wills."
This was the conversation I had with my vice principal on 15 August 2021, after my final Grade 10 midterm exam. It was the same day Kabul fell, President Ashraf Ghani fled the country, and the Taliban took control of Afghanistan.
Almost five years have passed.
I am still waiting for those results.
Until that day, I believed my future was predictable. Like many students, I had ordinary dreams. Since middle school, I have wanted to rank first in the national Kankor examination. I was never the student who studied all night, but I loved learning. From Grade 1 to Grade 8, I was always one of the top students in my class. Even after my family moved to a new neighbourhood, one year before the fall of Afghanistan, I managed to earn marks above ninety and become one of the highest-achieving students in my new school while struggling with depression.
I believed that if I continued working hard, the next step would always be there.
I will never forget my last exam.
That morning we had our Civic Education exam. I arrived late, so I started writing the answers before copying the questions, hoping that if time ran out, at least my answers would already be on the paper.
I never imagined that those answers would never even be marked.
Just as I finished writing, teachers rushed into the classroom and quickly collected every exam paper.
"Go home immediately," they said.
"The Taliban have reached District Six."
The entire classroom fell silent.
Our vice principal, an elderly man with white hair, hurried everyone toward the school gate, telling us not to stay outside.
Before leaving, some of us asked him,
"When should we come back for our results?"
He replied,
"Whenever God wills."
Normally, the last day of exams was also the day the school announced when report cards would be distributed.
That day, there was no date.
Only those words.
I walked home along Chahar Qala-e Chardihi Road and, for the first time in my life, I saw Taliban vehicles carrying large white flags and driving toward Darulaman.
That afternoon, without knowing it, I wore my school uniform for the last time.

Looking back now, I realize that what Afghan girls lost was never just education.
We lost moments that can never be returned.
The excitement of waiting for exam results.
The sleepless nights before important exams.
The dream of taking the Kankor examination.
The joy of discovering which university accepted us.
The chance to walk across the green campus of Kabul University as students in our own country.
These are ordinary memories for many young people around the world.
For thousands of Afghan girls, they became memories we never had the chance to create.

I know many Afghan girls who refused to let those lost years become the end of their stories.
I am proud to be one of them.
After the fall of Afghanistan, my family moved to Bamyan. For a long time, I felt hopeless. When we returned to Kabul, I began learning English. Later, I studied at a religious school for a year before joining a science programme, based on an American curriculum, that promised an internationally recognised secondary certificate. I studied there for one and a half years before learning that the programme had ended before students like me could graduate.
Another closed door.
Instead of giving up, I searched for another opportunity and was accepted into an online secondary education programme. Today, I am about to graduate.

Today I am twenty years old.
I still have not started university.
I still have not received the results of my final school examination.
There are years that can never be returned to girls like me.
But over these years, I have learned something unexpected.
When the space to grow already exists, our responsibility is simple: to grow.
But when doors close, and opportunities disappear, our responsibility becomes greater.
We must find another place to grow, or create one ourselves.
Perhaps that is what I misunderstood five years ago.
When my vice principal said,
"Whenever God wills,"
I thought he was talking about my exam results.
Today, I know that my future never involved waiting for them.

بکس مکتبم هنوز هم گوشهٔ اتاق آویزان است.

گاهی بیاختیار نگاهم به آن میافتد. گرد و خاک آرام رویش نشسته، اما هیچ وقت دلم نیامد آن را از دیوار پایین کنم. مادرم چند بار گفت: «این دیگر به چه کارت میآید؟»

فقط لبخند زدم.

چگونه برایش میگفتم که بعضی چیزها دیگر وسیله نیستند؛ امیدند.

آن روز که از مکتب برگشتم، هیچ کس نمی دانست آن آخرین روزی است که با لباس مکتب از آن دروازه بیرون میآیم. کتابهایم را مثل همیشه روی میز گذاشتم. فکر می کردم فردا دوباره برمی گردم؛ فردایی که هیچگاه نرسید.

من آن روز فقط یک دانشآموز بودم. دختری نزدیک به بیست ساله نبودم؛ دختری بودم که تمام دنیایش در چند کتاب، چند قلم و رؤیای پوهنتون خلاصه می شد.

روزها گذشتند، اما من حاضر نبودم باور کنم که همه چیز تمام شده است. همراه چند تن از دوستانم به کورس آمادگی کانکور رفتیم. هر روز با خود می گفتیم شاید همین هفته، شاید ماه آینده، دروازههای مکتب دوباره باز شوند.

در همان روزها، هفتهای یک بار به یک مدرسهٔ دینی نیز می رفتم. آن چند ساعت، برایم فقط درس نبود؛ احساس میکردم هنوز راهی برای آموختن باقی مانده است.

اما یک شب، پدرم مرا صدا زد. صدایش آرام بود، اما در آرامشش اندوهی پنهان بود. گفت دیگر اجازهٔ رفتن ندارم. دلیلش نگرانی بود؛ نگرانیای که این سالها مهمان همیشگی خانههای ما شده بود.

آن شب کتابم را باز کردم، اما هیچ صفحهای را نتوانستم بخوانم.

چند ماه بعد، کورس آمادگی کانکور هم بسته شد.

آن روز فهمیدم گاهی یک دروازه که بسته میشود، فقط راه یک ساختمان بسته نمیشود؛ بخشی از آیندهٔ انسان نیز پشت همان دروازه میماند.

اما من هنوز تسلیم نشده بودم.

بعدها به مدرسهٔ دینی دیگری رفتم. این بار تصمیم گرفته بودم هر طور شده ادامه بدهم. راهش آسان نبود. بعضی روزها پیدا کردن کرایهٔ موتر خودش یک مشکل بود. کتابهای همهٔ مضمونها را هم نداشتم. بیشتر وقتها فقط گوش میدادم، یادداشت میکردم و وقتی به خانه بر می گشتم، همان چند صفحه را بارها میخواندم.

دو سال به همین شکل گذشت.

هر بار که خسته میشدم، با خودم می گفتم شاید همین درس های کوچک، روزی مرا به رؤیاهایم برسانند.

وقتی به امتحانهای آخر رسیدم، فکر میکردم این بار زحمت ام بینتیجه نمی ماند. اما باز هم چند امتحان از دستم رفت. خانواده نگران بودند و اجازهٔ رفتن ندادند. آن روز چیزی در دلم شکست، اما نه آن قدر که دیگر نتوانم ادامه بدهم.

یک سال بعد، دوباره برگشتم تا مرحلهٔ بعدی درس را آغاز کنم. این بار بیشتر از گذشته امید داشتم.
دو ماه و نیم گذشت.

بعد...

باز هم همان خبر.

دروازه بسته شد.

این بار دیگر گریه نکردم.

فقط مدتی طولانی به در بسته نگاه کردم. شاید چون فهمیده بودم بعضی دروازهها اگر هزار بار هم کوبیده شوند، باز نمیشوند.

اما زندگی همیشه فقط از یک راه نمیآید.

کم کم خبر فرصتهای آموزشی آنلاین را می شنیدم. هر بار که اعلامیه ای می دیدم، قلبم تندتر می تپید. احساس می کردم شاید این همان راهی باشد که دنبالش می گردم.

اما خیلی زود، خوشحالی جای خود را به سکوت می داد.

من حتی تلفن همراه شخصی نداشتم.

من و برادرم با زحمت زیاد، پول جمع کردیم تا یک تلفن مشترک بخریم. وقتی آن تلفن را به خانه آوردیم، احساس کردم پنجرهٔ کوچکی به دنیا باز شده است. اما آن پنجره همیشه سهم من نبود.

بارها پیش آمد که فرصت ثبت نامی را از دست دادم؛ نه به این دلیل که درس را دوست نداشتم، بلکه چون یا تلفن در اختیارم نبود یا توان خرید اینترنت را نداشتم.

آن روزها یک حقیقت را خوب فهمیدم؛ فقر فقط نداشتن پول نیست، گاهی فاصلهای است میان تو و رؤیایی که هر روز از پشت یک صفحهٔ خاموش نگاهت میکند.

با این همه، هر فرصتی را که توانستم، از دست ندادم. رسامی چهره را آموختم. سه دورهٔ نویسندگی آنلاین را گذراندم. دورهٔ التراسوند را نیز به پایان رساندم. اما وقتی وقت گرفتن سند رسید، پولش را نداشتم.

برای چند دقیقه به صفحهٔ تلفنم خیره ماندم. بعد آن را خاموش کردم.
بعضی غمها صدا ندارند.

امروز چند شاگرد دارم. در خانه برایشان درس میدهم. پولی که از آنها میگیرم، خرج اینترنت و بخشی از نیازهای زندگیام میشود. هر بار که بستهٔ اینترنت فعال میشود، احساس می کنم فقط چند گیگابایت نخریدهام؛ چند قدم دیگر به رؤیاهایم نزدیک شدهام.

چندی پیش، فرصتی برای ادامهٔ تحصیل ام فراهم شد. دوباره امید در دلم زنده شد، اما این بار مانع دیگری مقابلم ایستاده بود؛ زبان انگلیسی.

قبلًا شاید از چنین مانعی می ترسیدم.

حالا نه.

این سالها چیزی را به من آموختهاند که هیچ کتابی نمیتوانست یادم بدهد.

آموختهام که بعضی راهها کوتاه نیستند، اما اگر هر روز فقط یک قدم برداری، روزی به مقصد میرسی.

آموختهام که انسان را فقط با درهای بسته نمی توان شکست؛ وقتی خودش باور کند دیگر راهی نیست، آن وقت شکست خورده است.

و من هنوز باور نکردهام که راهی نیست.

امروز انگلیسی میآموزم. آرام پیش می روم، اما ایستادهام. هر واژهٔ تازهای که یاد میگیرم، انگار آجر کوچکی است برای
ساختن آیندهای که سال هاست در ذهنم زندگی میکند.

من میخواهم روزی حقوقدان شوم. میخواهم سیاست بخوانم و در یکی از نهادهای بینالمللی خدمت کنم. نه برای نام و مقام، بلکه برای اینکه شاید روزی دختری دیگر مجبور نباشد بکس مکتبش را سالها به دیوار اتاقش آویزان نگه دارد.

گاهی از من میپرسند.....

احمد از ترافیک سنگینی که حدود یک ساعت طول کشید، بعد از ده ساعت کار پس به خانه برگشت. در دل دارد که امشب برای افطار به پری بگوید شیرینی سر سفره بیاورد. از نظر او پری دختری صالحی بود که هاشم را به اثبات گرایی مزمن وادار کرده بود. ولی هاشم قلبی صاف و ساده داشت و حتی کینه ای در دلش نبود. یک پسر جوان و سختکوش که آیندهای درخشان دارد و با این خصلتها، خصیصهی صادق برازندهی او بود. از طرفی دیگر پری دختری کله شق، اما نه بدکاره، با کاسهای صبر کوچک. به هر حال، او همه مسائل را زود بروز می داد و احساساتش به آسانی قابل تشخیص بودند، نه درک. شام دلچسب، همراه با بازی دستجمعی خانوادگی، پایان رضایت بخشی برای روز بود. حداقل قرقرهای صنم را بیشتر تحملپذیر میکرد. از دید احمد، به عنوان پدر، نقشی مسئولانه در قبال هر سه فرزند خود دارد و به عنوان همسر با صنم کنار میآید یا درکی از کارهای او دارد.

با شروع رمضان، به نظر میرسید گناه یک امر غیرقابل انجام باشد، لذا شیطانی برای وسوسه نیست و در بند زنجیرها به سر میبرد. اما آیا نیمهی شرور انسانها هم چنین است؟

رضا، ۱۴ ساله، از اینکه اولین سال روزه گرفتن خود را تجربه میکند، معمولًا پیش پری که خواهر بزرگ و تنها خواهرش بود، سؤالهای دینی خود را میپرسید. از آنجایی که هاشم جوابهای نسبی می داد، پری قادر نبود اطمینان حاصل کند، پس والدینش گزینه ی بهتری بود. یک خانوادهی تحصیل کرده که امور و مشکلات زندگی را عاقلانه تر رسیدگی میکردند و خانه
حال و هوای علمی را داشت، نه کسب و کاری. البته این موضوع دلخوشی احمد بود و مایهی افتخار. ولی پری طور دیگری
به این مسئله نگاه می کرد. مکتبی که او را پرورانده بود کاملًا متمایز بود، پس دیدگاه پری سطحی و پوچ نبود.

برای پری، خانوادهاش در ظاهر چون او تک دختر بود، توجه خاصی به او داشتند، اما عواملی همچون دختر بودن یا ضعیف تر بودن کاملًا این مسئله را معکوس میکرد. ریشهی این رفتارها کمبود جنس مرد در خانواده نبود؛ این ذهنیتهایی به ارث گذاشته شده از فرهنگ ناسنجیده که همه تابع آن بودند، جان گرفته بود.

در حقیقت، آنها نسبت به پسران خانواده چشم امید دوخته و آیندهی پیری خودشان را در آیندهی آنها میدیدند و خوشبختی این دو پسر معنی حقیقی ثمرهی عمر احمد و صنم را داشت. این مفکوره لیاقت سرمایهگذاری، توانایی استقلال فکری و ارزش توجه کردن را به رضا و هاشم میداد. تا وقتی این امورات ناخواسته اند و توقعی را نزاییده بودند، مشکلی نبود. ولی از آنجایی که پسران چنین مملکتی این برتری را جزئی از هویت و حق طبیعی خود میدانند، موضوع را نوعی دیگر به نمایش میگذارد.

در نتیجه، بیسوادی زنان و دختران یعنی صلح و آرامش مطلق. تحصیل، نافرمانیها، کج خلقیها و بد اخلاقیها را نسبت به این برتر و پست تر دانسته شدنها به بار میآورد که در ثانیه های اول به تربیت نادرست، بیحیایی و بیچشمی قضاوت میشوند. تکمیل کنندهی این قضاوتها مثالهایی هم تراز با عصر سنگ گفته میشود تا ثابت شود این عکسالعملها همه نشانههای قیامت هستند. اهرم فشار هم پرخاشگریهای مزمن است؛ اینکه زنان هر دقیقه قبل از اعتراض یا ابراز، به کشته شدن از دست پدر، برادر، شوهر یا فرزند فکر کنند، آیا بهخاطر احتمال وقوع این عمل است؟ یا شاید خودکشی گزینهی بهتری باشد برای کم کردن حقارت ناشی از کشته شدن به دست خانواده؟

بدبختی دقیقاً از جایی منشأ می گرفت که ارزشهای پری به پوچ گرایی سوق داده می شد. صنم در یک نقش مادر، اما با دو رفتار متفاوت، طوری فرزندانش را بار آورده که مطابقت با مسئلهی تابع و متبوع را داشت. طبیعی جلوه دادن این ظلمها توسط صنم به صورت تزریقی در تشکیل گیری هویت هاشم نقش غیرقابل چشم پوشی را داشت.

حالا هاشم تبدیل شده به ترکیبی از ذهنیت میراثی و باورهای مادرش، صنم، که تحصیلات صنم مستحکم تر از رفتارهایش دفاع میکردند. پری هم دختری آماده به مخالفت در برابر این باورها شده که دیگر با صبر کردن تحمل نمیکند، بلکه به اولین فرصت تنها اعتراض و مخالفت میکند.

صنم اولین سرکوبگری است که به هاشم ثابت میکند که ذهنیت درستی دارد و این پری هست که توقعاتی بی جا دارد، مثل: تفریح، تحصیلات عالی، کار و استقلال فکری. پس با هویتی که دارد، در نقش برادر، سرکوبگری را به عنوان بخشی از تربیت پری می داند که هنوز به او داده نشده.

اما سکوت نمادین احمد نسبت به پری چیزی از حمایت شدید او از صنم و هاشم کم نمیکند. آیا تحصیلات همیشه باعث تصمیمات عاقلانه میشود؟

و اما رضا که به چشم خوار به پری می نگرد و با تأثیراتی که پری از درسهایش و رضا از پری متأثر شده، به حد حاد حق به جانب و برتر خود را نمیبیند، ولی اینکه هنوز شکل گیری هویت رضا تکمیل نشده، به میزان این امر تأثیرگذار خواهد بود؟ رضا منتظر است تا کلان و قوی شود تا بتواند از پری حمایت کند و به نوعی، چون او هیچ وقت قوی نخواهد بود، میخواست ناجی او باشد. ولی چه چیزی باعث این دیدگاه و هدف شده است؟

تقریباً آخر ماه رمضان است. در این ماه، پری وظیفهی همه جانبهی افطار را به عهده داشت که نباید چیزی از کیفیت درسیاش کم می کرد. او غذای دلخواه همه را بارها و بارها پخت، به خواستهی دیگران چندین نوع شام هم آماده میکرد تا اینکه روزی هاشم برای هزارمین بار غذای مورد علاقهاش را خواست و برای افطار هم آن روز فقط بولانی باید به او داده میشد.

پری باحال روزه طوری فرمان بردارانه بله گفت که انگار بازیگر نقش روزه دار یا نقش فرمانبردار را داشت. خلاصه که برنج دم کشید، چای جوش آمد، افطار آماده شد، بولانی به مرحلهی سرخ کردن رسیده بود.

هاشم مثل همیشه به آشپزخانه آمد تا چک کند که آیا همه چیز باب میل اش هست یا نه. داشت به نوبت به کارهای انجام شده نگاه میکرد، تا اینکه چشمش به صافی سبزی رسید. غضبناک گفت که چرا این قدر سبزی زیاد آورده شده و پری خنثی، نه خجل، گفت که این موضوع ربطی به او ندارد.

از نظر هاشم، سؤالش کاملًا درست بود و باید میزان غذایی که میخورد به او گزارش داده شود. اینکه دهنش به مسائلی که ربطی به او نداشت باز باشد و خودخواهانه هرکس را سؤال و جواب کند، بخشی از تربیتهای صنم بود که به معنی کنترل داشتن همهجانبه روی زنان خانواده است و همه مکلف هستند تا جوابگو باشند، نه حاضر جواب.

ولی پری از سرک کشیدنهای هاشم رنج می برد. وقتی فیلم تماشا می کرد، باید توضیح میداد چه بود؛ وقتی آشپزی می کرد، در مقابل هاشم جوابگو بود که چطور مواد را شسته و پخته است؛ هنگامی در اتاق درس نمی خواند، باید در مورد کارخانگی و دیدلاین، همه را توضیح می داد.

پس چه قوانین نانوشته ای همچین فضا را به بار آورده بود؟ اگر جواب نمیداد، سرکوفتهایی آماده در گوشهی دهان همه، به انواع و اقسام متنوع، مثل ضربالمثل، طنز و دعاهایی نزد خدا که پری را سر به راه کند، وجود داشت که در واقع بیشتر بار خرد کردن داشتند.

صنم هم به قصد تابآور کردن پری همیشه خاطراتی را قصه میکرد که برادرش همچین بررسیهایی می کرد و هنگامی که به جواب نمی رسید، چطور صنم را کتک زده. در ظاهر هدف تابآور کردن بود، ولی در باطن ذهن پری دستکاری میشد؛ اینکه رنجها و کنترل گریها بخشی از زندگی او هستند و هضم کردن همه مسائل وظیفه اوست.

پری حالا سر درمیآورد که چگونه یک پروسهای در حال اتفاق است. شناسایی همه این ریشهها به او یاد داده بود که نه پاسخگو باشد و نه گستاخ. اما آیا خنثی بودن هاشم را راضی میکرد؟

هاشم چاقو را برداشت و در حالی که پری برایش غذای مورد علاقه اش را می پخت، به سمت او دوید و دست راستش را برید. پری خونآلود به زمین افتاد و به کپسول گاز خورد، هنوز نمی دانست که واقعاً چه شده.

رضا به اتاق پناه برد و صنم که در دهلیز در حال استراحت بود، با صدای کپسول گاز به آشپزخانه دوید. پری را که دید، وحشت زده دستش را گرفت که بیشتر خون ضایع نکند، در حالی که هاشم تشنه به خون پری اصرار داشت تا پری را بکشد. صنم تکرار می کرد که آبرویشان را نباید پیش خویش و قوم ببرد.

پری دستش را محکم گرفته، گریه میکرد، ولی کسی به احمد زنگ نزد تا خود را زود برساند که جان پری حفظ شود. احمد که رسید، پری هنوز نفس میکشید، اما او اصلًا خبر نداشت چه شده. دید که دست پری تا استخوان بریده شده بود، حرفی نزد و پری را شفاخانه برد.

همه پرسنل از پری عکس میگرفتند و احمد هم توسط داکتران بازجویی می شد. احمد دیگر زیرپوستانه از هاشم دفاع نمی
کرد. خیلی مضحکانه و به دروغ توضیح داد که چطور در هنگام بازی دست دخترش بریده شد.

پری با چهل وهشت بخیه به خانه برگشت و همراه هاشم سر یک سفره، همه غذای مورد علاقهی هاشم را خوردند. پری به اندازهی کافی عاقل شده بود که معنی سکوت و اینکه چرا پدرش حتی یک کلمه به هاشم نمیگوید را بفهمد.

احمد سکوتی خردمندانه داشت که مبادا دوباره هاشم تحریک شود و این بار پری و احمد را بکشد. از طرفی دیگر، صنم در حال عادی سازی شرایط بود؛ با حرف زدن همراه هاشم و دلداری دادنش.

پری باید چه میکرد؟ یعنی کدام گزینهی درستی بود: سکوت، کنار آمدن، پایان دادن به زندگی، یا جنگ کردن که به کشته شدن ختم میشد؟

ولی پری آموخته بود که باید به تصمیمات آگاهانه فکر کند. تأثیرات مکتب ا ش به گوشت و خون او نفوذ کرده بودند. میدانست که اینکه سختی اصلی در آیندههای دور و نزدیک انتظار او را می کشد، اینکه اگر دستش خوب شود، باید دوباره برای هاشم
آشپزی کند، لباس اتو بکشد، وسایلش را جمع کند و از همه طاقت فرساتر قرار است از هاشم و مادرش بشنود که در اصل
این پری هست که بد بوده و در تمام شرایط این هاشم بود که تحمل میکرد، نه اینکه تحمل می شده.

با این حال، پری دختری نبود که با خانواده سمی و دست بریده بخواهد افسردگی، ضعف و درماندگی را در زندگیاش راه دهد یا دست از درسهایش بکشد. دیگر، یا حداقل تا مدت زمانی، زندگیاش نمی توانست مثل همیشه باشد یا رابطهاش با هاشم به راحتی جوش بخورد. به هر حال، یاد گرفته بود که چطور ذهنش را با افکار مخرب به فنا ندهد و اینکه چطور هنوز دنیا زیباست.

کلام آخر:

این داستان با الهام از یک حادثه که برایم اتفاق افتاد نوشته شده. اینکه ممکن است چقدر فرضیه خوانندهها نسبت به من تغییر خواهد کرد را تمام و کمال قبول کردم تا این مشکل جامعه افغانستان از انزوا خارج شود.

ترکیب حقیقت، تخیل و سبکهای نوشتاری به کاررفته در این داستان، همه وظیفه بازتاب دهی را در این داستان ایفا کردند.

امیدوارم حقیقت نهفتهی این داستان را دریابید.

پنځلسم اګست زما لپاره یوازې یوه نېټه نه ده؛ بلکې د هغې ورځې یادونه ده چې زما او د افغانستان د زرګونو نورو نجونو ډېرې هیلې او خوبونه ودرول شول.
د طالبانو له راتګ مخکې ما حقوق لوستي وو او له ډېرو هیلو سره مې دې څانګې ته مخه کړې وه. زما هدف دا و چې د قضا او څارنوالۍ په برخه کې کار وکړم او له خپلې پوهې او مسلکي تجربې څخه د خلکو، په ځانګړي ډول د ښځو، د حقونو د دفاع لپاره ګټه واخلم. ما د خپل راتلونکي لپاره ډېر پلانونه درلودل او فکر مې کاوه چې له فراغت وروسته به خپل مسلکي ژوند پیل کړم.
خو د طالبانو له راتګ سره، زه په خپله مسلکي برخه کې له کار کولو څخه محرومه شوم. زما لپاره دا یوازې د یوې دندې له لاسه ورکول نه وو؛ ما داسې احساس کاوه چې زما د هویت او هغه راتلونکي یوه برخه، چې ما کلونه ورته هڅې کړې وې، له ما څخه واخیستل شوه.
له دې پېښې وروسته مې شاوخوا دوه کاله له سختو روحي فشارونو او ستونزو سره تېر کړل. خپله انګېزه مې له لاسه ورکړې وه او نه پوهېدم چې له خپلو کلونو زده کړو او هیلو سره څه وکړم. دا ډېره سخته وه چې ووینم هغه رشته مې چې له مینې او علاقې سره لوستې وه، نه شم کولی په خپل مسلکي ژوند کې ترې ګټه واخلم.
نن زه ښوونکې یم او له تدریس څخه خوند اخلم، خو په صادقانه توګه باید ووایم چې زما تخصص او زده کړې د قضا په برخه کې دي؛ له همدې امله، زما د اوسني کار او هغه څه ترمنځ واټن چې ما کلونه ورته ځان چمتو کړی و، کله ناکله راته ستړی کوونکی او دردونکی وي.
اوس نږدې پنځه کاله تېر شوي دي او داسې احساس کوم چې هغه مینه او لېوالتیا چې یوه ورځ مې له حقوقو سره لرله، نور د پخوا په څېر نه ده. کېدای شي دا علاقه په بشپړه توګه له منځه نه وي تللې؛ ښايي یوازې د کلونو محرومیت او بې‌برخلیکۍ له امله کمزورې شوې وي.
زما تجربه یوازې د یوه کس تجربه نه ده. د افغانستان زرګونو نجونو کلونه زده کړې وکړې، د خپل راتلونکي لپاره یې پلانونه جوړ کړل او هیله یې لرله چې په ټولنه کې ونډه ولري؛ خو د خپلې پوهې او وړتیاوو د کارولو فرصتونه ترې واخیستل شول.
خو بیا هم نه غواړم دا کلونه د خپل ژوند پای وبولم. کېدای شي تېر وخت بدل نه کړای شم، خو کولی شم د خپل راتلونکي لپاره یو ځل بیا هڅه وکړم.
زه هیله لرم چې یوه ورځ داسې راشي چې هېڅ افغانه نجلۍ اړ نه شي چې د زده کړو او راتلونکي، د خوبونو او محدودیتونو ترمنځ یو انتخاب وکړي؛ داسې ورځ چې نجونې وکولای شي هغه رشته چې له مینې او علاقې سره یې لولي، په خپل واقعي ژوند کې هم وکاروي.
پنځلسم اګست زما لپاره د له لاسه ورکړل شوو خوبونو یادونه ده؛ خو هیله لرم چې دا زما د خوبونو پای نه وي.

The past five years have brought profound changes and difficult realities for Afghan women and girls. Increasing restrictions have limited opportunities for education, employment, personal development, and participation in society, leaving many women uncertain about their future. Yet, despite these challenges, we remain standing. We continue to learn, work, strive, and hope for a better future.
For an Afghan girl, being denied access to university is not simply the loss of a classroom or a degree. It can mean losing years of preparation and a dream for which she studied late into the night. For a woman who wants to work, limited employment opportunities are not merely an economic challenge; they are barriers to independence, confidence, and her ability to support her family. Behind every restriction is a person with a story, a family, and dreams for the future.
Despite these difficulties, I continue to pursue my education, work, and personal development. At times, the journey is exhausting and discouraging, but I continue because of my dreams and because of my family. For me, continuing my education and developing my skills is not only personal progress; it is also a form of resistance against hopelessness.
I ask the international community not to remain silent. We do not want pity; we want opportunities—opportunities to study, work, grow, and build our futures with dignity. I urge the international community to strengthen its support for Afghan women’s education and employment and to create meaningful pathways for their participation and empowerment.
My hope is that no girl will be denied her dreams simply because she is a girl. I dream of education, peace, freedom of choice, and a future where Afghan women can live with dignity and contribute meaningfully to the rebuilding of Afghanistan.
Hear our voices. We are still hopeful.

من مرجان هستم؛ دختری از تبار افغانستان، سرزمین آرزوها و فراق امیدها!
زندگی من بعد از ۱۵ آگست سال ۲۰۲۱
از نگاه ژرف و کوتاه، برای روزهای قبل از این تاریخ می‌گویم:
قبل‌ترها دختری ساده با خواسته‌های بلند و متفاوت از همه هم‌سن‌هایم بودم. دوره طفولیت خود را با گودی‌بازی و تفریح‌هایی سپری کردم که رسیدن به آرزوهای خود را در قالب نقش گودی‌گک تصور می‌کردم.
«محال» برای من از همان زمان کلمه‌ای نبود که در دایره لغاتم استفاده شود؛ به‌جای آن بیشتر از کلمه «می‌توانم» کار می‌گرفتم. برایم اکنون جالب به نظر می‌رسد که کودکی در آن سن بخواهد پلی برای عبور خودش بسازد.
دوره جوانی و نوجوانی من هم متفاوت بود، چون تنها در خانه سپری نمی‌شد؛ بیشتر با هم‌صنفی‌های مکتب و استاد بود. ماه جدید می‌آمد و به نوعی با عزیزان تجلیل می‌کردیم. هر سال میوه‌های ظرف هفت‌میوه را آماده می‌کردیم و لباس‌های افغانی برای عید و حنا برای شب قبل از آن، معنی دیگری داشت.
در آن زمان، نظر به اوضاع حاکم، در مکتب هم ترس حاکم شد و مسئله‌ای مطرح شد که گروهی می‌خواستند برای دختران مکتب تله بسازند. آن‌ها در مکتب‌ها دواپاشی می‌کردند. چون من هنوز خیلی کوچک بودم، نمی‌دانستم هدف از این کار چیست.
این دوره هم سپری شد و با فاصله‌ای، یک فاجعه نه‌تنها دامنگیر کشورم، بلکه جهان شد: کووید ۱۹. چون همه‌گیر بود، نمی‌خواهم بیشتر ژرف بنگرم. این رویداد بدترین تأثیر خود را در این فصل زندگی‌ام گذاشت، چون تازه می‌خواستم شناختی از اشرف مخلوقات داشته باشم، اما همه برای زنده ماندن تنهایی را ترجیح دادند.
خوب، به هر حال، این فاجعه واگیر کم‌کم از نقطه توجه دور ماند و من شاهد تحولی بودم که هرگز حتی در خواب هم تصور نمی‌کردم؛ ولی اینجا آن را متحمل شدم و تأثیر سختی بر زندگی من و همه ابعاد آن گذاشت.
بعد از تاریخ ۱۵ آگست سال ۲۰۲۱
زندگی قلم خود را درشت‌تر کرد و شانه‌اش را کلفت‌تر.
توان من بسیار کم شده بود. آماده این تغییر نبودم؛ حداقل من که در خانواده‌ام از مشکل اقتصادی گرفته تا مسئله جنسیت، همه بسیار برجسته هستند.
بعد از این روز، دیگر از دل لبخند نزدم. نه اینکه هرگز خوشی ندیدم؛ شاید برگی از درخت زمانی افتاد که من نمی‌خواستم، شاید ساز این موسیقی را نمی‌خواستم و حتی شاید در این برهه نمی‌خواستم زیست کنم.
روزهایی را دیدم که در داستان‌های وحشتناک، در کتاب‌های زمستان، زیر صندلی و با صدای لرزان پدربزرگم، همراه با نقل و چای می‌شنیدم. اگر قرار بر این بود که هرچه را می‌شنوی با چشم ببینی، هرگز کوشش نمی‌کردم شنونده خوبی برای این قصه‌هایی باشم که دل را می‌لرزانند و چشم را گریان می‌کنند.
بعد از این تاریخ، ما حق انتخاب پوشش، سخن گفتن، لذت بردن، خندیدن، قدم زدن، ورزش کردن و… را از دست دادیم.
دیگر ما نیم‌پیکر جامعه نیستیم. 😥
• تحصیل برای دختران تا امر ثانی متوقف شد. (شروع بدبختی)
• اگر مادری امیدوار شود (حمل بگیرد) و نوزاد دختر باشد، با گریه به استقبال نوزاد می‌رود؛ نه از خوشحالی، بلکه ناامیدانه او را به آغوش می‌گیرد.
• باید رنگ حجابت، که کامل پوشیده است، سیاه باشد؛ نه چون سیاه رنگ زیبایی است، بلکه برای اینکه باعث تحریک نشود.
• دختران خود را آرایش نکنند، چون زیبایی آن‌ها باعث معذب شدن جنسیت مخالف می‌شود.
• پسران ساکت بودند؛ عده‌ای از ترس جان خود و برخی هم با این ادعا که بلی، درست است؛ زن برای خانه است، نه تحصیل و بیرون.
• و هزاران زجر روحی، از ازدواج اجباری تا چندهمسری و انتخاب چند دختر خردسال برای یک مرد، چون برای آن‌ها جایز است در هر دو دنیا لذت ببرند و زندگی کنند.
زندگی بسیار ناعادلانه بود و هست برای دختری که از کودکی رؤیایی بزرگ داشته است.
دخترکی با موهای سیاه و بلند و چشم و ابروی درشت و سیاه؛ برایش باید زندگی‌ای فراهم می‌شد که پر از عشق و زیبایی و رنگ‌های بنفش و سبز و نقاشی‌های اسپ سفید روی دیوار اتاقش باشد.
قرار نبود در این سن زیاد بفهمم. من این دانستن زیاد را دوست ندارم. آرزویم این بود که هر روز یک خط زرین از زندگی را بیاموزم، نه اینکه باری از مشکلات را متحمل شوم.
در این برهه از زمان، تلخ‌ترین‌ها را تجربه کردم و علت اصلی آن جنسیت من بود.
مگر داریم جنس نحیف چون دختر باید این همه سختی را بکشد؟
من گله دارم از زندگی، از این تجربه‌ای که برای من قائل شد، از قافله‌ای که برایم ساخت و از همه بدتر، از هم‌نسل‌هایی که با من هستند.
از چه بگویم؟ از محدودیت یا از خفقانی که دامنگیر من و دختران این سرزمین شده است؟
من فقط زنده‌ام، بس!
زندگی نمی‌کنم. شاید این جمله تکراری باشد، ولی این است سرنوشت دختری از تبار افغان با محدودیت‌ها.
اکنون ۲۸ جولای سال ۲۰۲۶ است، ولی تاریخ برای من در روز ۱۴ آگست سال ۲۰۲۱ متوقف شده است.

من یک دختر شانزده‌ساله افغان هستم که زندگی‌ام با چالش‌های زیادی همراه بوده است. از صنف اول تا ششم همیشه نمره‌های خوبی می‌گرفتم، اما هیچ‌وقت برای اول‌نمره شدن تلاش نمی‌کردم. بیشتر یک دختر رؤیاپرداز بودم و انگیزه زیادی برای درس خواندن نداشتم.
وقتی طالبان دوباره بر افغانستان مسلط شدند، زندگی‌ام تغییر کرد. خواهرم دیگر اجازه رفتن به مکتب را نداشت، اما من توانستم صنف ششم را به پایان برسانم. بعد از آن، در یک مرکز آموزشی ثبت‌نام کردم؛ جایی که مسیر زندگی‌ام عوض شد.
در آنجا با دوستی آشنا شدم که یک روز گفت در اولین دیدار فکر می‌کرده من از آن دخترهایی هستم که تلاش نمی‌کنند و درس نمی‌خوانند، اما بعد فهمیده که کاملاً اشتباه کرده است. آن جمله باعث شد ساعت‌ها به خودم فکر کنم و تصمیم بگیرم توانایی‌هایم را جدی بگیرم.
از آن زمان، با علاقه درس خواندم، در فعالیت‌های گروهی شرکت کردم، نقش اصلی یک ویدئو درباره دختران افغانستان را بازی کردم و اعتمادبه‌نفسم بیشتر شد.
سال بعد، در یک دوره بورسیه شرکت کردم و آن را موفقانه تمام کردم. سال بعد از آن، در یک مرکز آموزشی دیگر، استادها مرا به‌عنوان یکی از شاگردان برتر معرفی کردند. در امتحان «تاپ تن» نمره کامل گرفتم و همراه دیگر شاگردان برتر برای جشن موفقیت دعوت شدم.
شنیدن جمله «تو مایه افتخار ما هستی» یکی از به‌یادماندنی‌ترین لحظه‌های زندگی‌ام بود.
امروز باور دارم که گاهی یک جمله صادقانه می‌تواند مسیر زندگی یک انسان را تغییر دهد. آن تجربه به من آموخت که بزرگ‌ترین محدودیت، باور نکردن توانایی‌های خودمان است.
اکنون با امید، اعتمادبه‌نفس و انگیزه، برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کنم.
و خیلی خوشحال شدم که توانستم خودم را به خودم ثابت کنم.

سلام، خسته نباشید.
داستان خودم را از جایی شروع می‌کنم که من کارمند بخش صحت بودم و مشغول کار بودم. با آمدن طالبان، کارم به مشکل خورد و بیکار شدم.
تقریباً یک سال بعد، دوباره شامل کار شدم و در بخش نرس تغذی به مدت چهار ماه کار کردم. متأسفانه باز هم کار ما تعطیل شد. خیلی دنبال کار گشتم و مدتی است که بیکارم.
واقعاً از این شرایط خیلی رنج می‌برم. خیلی نیاز به کار دارم، ولی شرایط کار بسیار سخت شده است. کاری هم که پیدا می‌شود، با مقدار بسیار کمی معاش پیشنهاد می‌دهند که حتی مصرف راه هم نمی‌شود. با خودم می‌گویم قبول نکنم بهتر است.
واقعاً نمی‌فهمم چه کار کنم. کاش بتوانم از طریق همین‌جا شامل کار شوم.
ممنونم.

Several weeks after the Taliban retook Afghanistan, I was able to flee to Australia with my elderly mother and four family members, all of whom were under 18 at the time. We escaped a life of fear and uncertainty and stepped toward what I now call our Horizon of Hope.
Beginning a new life was far from easy. Like many refugees, I had to rebuild my life from the ground up while adapting to a completely different environment. My family members had never been abroad, and now they had to learn a new language and a new way of life.
One of the happiest and most unforgettable days of my life was enrolling the girls in their new school. Watching them walk through the school gates filled me with emotions that are difficult to describe. A new spark of hope was born within me.
Throughout my professional life in Afghanistan, I was fortunate to have a father who supported my education and to build strong friendships with people who inspired and supported me. Whenever I encountered challenges, I reached out to trusted friends and mentors for advice. I have never been ashamed to ask questions or admit when I did not know something.
I have always dreamed of making a meaningful difference in the lives of young women and girls. Political instability and social barriers prevented me from achieving that dream in the way I had envisioned, even before the Taliban. Helping these four girls reclaim their education and their future renews that purpose.
My greatest aspiration is to continue empowering Afghan women and girls. I am committed to using my experiences, my voice, and my abilities to support Afghan women and help them build brighter futures.

باد سرد پاییزی در کوچه‌های کابل می‌پیچید. برگ‌های زرد درختان روی جاده‌های خاک‌آلود افتاده بودند و آسمان شهر رنگ غم به خود گرفته بود. «آینه‌هیلیلی» دختر شانزده‌ساله‌ای بود که کنار پنجره اتاق کوچک خود نشسته بود و به دوردست‌ها نگاه می‌کرد. چند ماه پیش، زندگی او کاملاً متفاوت بود. هر صبح با شور و شوق لباس مکتبش را می‌پوشید، کتاب‌هایش را در کیف می‌گذاشت و همراه دوستانش راهی مکتب می‌شد.
آینه‌هیلیلی عاشق درس خواندن بود. او همیشه در صنف اول یا دوم می‌شد و رویای بزرگی در سر داشت؛ می‌خواست روزی انجینر شود و برای مردم افغانستان خانه‌ها و پل‌هایی بسازد که در برابر زلزله و جنگ مقاوم باشند.
اما یک روز همه‌چیز تغییر کرد.
وقتی حکومت سقوط کرد، ترس و نگرانی سراسر شهر را فرا گرفت. مردم با عجله به خانه‌هایشان برگشتند. صدای هلیکوپترها در آسمان شنیده می‌شد و همه از آینده نامعلوم صحبت می‌کردند. چند روز بعد، دروازه مکتب آینه‌هیلیلی بسته شد.
در ابتدا همه فکر می‌کردند این وضعیت موقت است. معلمان می‌گفتند: «چند هفته دیگر همه‌چیز عادی می‌شود.» اما هفته‌ها به ماه‌ها تبدیل شدند و ماه‌ها به سال‌ها.
هر روز صبح آینه‌هیلیلی از خواب بیدار می‌شد، اما دیگر مقصدی نداشت. کیف مکتبش گوشه اتاق خاک می‌خورد. کتاب‌هایش روی میز باقی مانده بودند. او گاهی آن‌ها را باز می‌کرد و بوی صفحات کتاب را استشمام می‌کرد؛ بویی که یادآور روزهای خوش گذشته بود.
یک شب، هنگام صرف شام، پدرش که کارمند دولت بود، با چهره‌ای خسته وارد خانه شد. او شغلش را از دست داده بود و خانواده با مشکلات مالی روبه‌رو شده بودند. مادر آینه‌هیلیلی برای کمک به خانواده خیاطی می‌کرد.
آینه‌هیلیلی به پدرش نگاه کرد و گفت:
«پدر جان، آیا دوباره به مکتب خواهیم رفت؟»
پدرش لحظه‌ای سکوت کرد. نمی‌خواست امید دخترش را از بین ببرد، اما پاسخ روشنی نداشت.
او فقط گفت:
«دخترم، روزهای سخت همیشه باقی نمی‌مانند.»
اما در دل خودش نیز نگران بود.
روزها سپری می‌شدند و آینه‌هیلیلی بیشتر احساس می‌کرد که رویاهایش در حال دور شدن هستند. بسیاری از دوستانش ناامید شده بودند. بعضی خانواده‌ها به کشورهای دیگر مهاجرت کردند. برخی دختران مجبور شدند زودتر ازدواج کنند. بعضی دیگر تمام روز را در خانه سپری می‌کردند.
اما آینه‌هیلیلی تصمیم گرفت تسلیم نشود.
او هر کتابی را که در خانه داشت مطالعه کرد. از همسایه‌ها کتاب امانت می‌گرفت. زبان انگلیسی را از طریق ویدیوهای آموزشی یاد می‌گرفت. وقتی اینترنت ضعیف می‌شد، درس‌ها را دانلود می‌کرد تا بعداً مطالعه کند.
یک روز به ذهنش رسید که چرا آنچه را یاد گرفته است به دیگر دختران آموزش ندهد؟
او با اجازه خانواده، چند دختر همسایه را به خانه دعوت کرد. ابتدا فقط سه نفر آمدند. آن‌ها روی فرش اتاق نشستند و آینه‌هیلیلی ریاضی و زبان انگلیسی تدریس کرد.
هفته بعد، تعداد شاگردان بیشتر شد.
دختران از محله‌های اطراف نیز آمدند. بعضی از آن‌ها مدت‌ها بود کتابی در دست نگرفته بودند. وقتی دوباره درس خواندن را آغاز کردند، چشمانشان از شوق می‌درخشید.
به‌مرور زمان، اتاق کوچک خانه آینه‌هیلیلی به یک مرکز آموزشی کوچک تبدیل شد.
آن‌ها با کمبود کتاب، نبود برق، اینترنت ضعیف و مشکلات فراوان روبه‌رو بودند. گاهی مجبور می‌شدند زیر نور چراغ مطالعه کنند. گاهی صدای انفجار یا اخبار ناگوار تمرکزشان را بر هم می‌زد.
اما هیچ‌کدام دست از تلاش برنداشتند.
سال بعد، آینه‌هیلیلی در یک برنامه آموزشی آنلاین ثبت‌نام کرد. او شب‌ها تا دیروقت مطالعه می‌کرد. گاهی از خستگی روی کتاب‌هایش خوابش می‌برد.
روزی ایمیلی دریافت کرد.
دستانش می‌لرزید.
وقتی پیام را باز کرد، باورش نمی‌شد.
او برای یک بورسیه تحصیلی بین‌المللی پذیرفته شده بود.
اشک در چشمانش جمع شد.
مادرش را صدا زد و با هیجان گفت:
«مادر جان! قبول شدم!»
مادرش او را در آغوش گرفت و هر دو گریه کردند.
آن روز فقط موفقیت آینه‌هیلیلی نبود؛ موفقیت تمام دخترانی بود که با وجود بسته شدن دروازه‌های آموزش، همچنان به یادگیری ادامه داده بودند.
سال‌ها بعد، آینه‌هیلیلی به‌عنوان یک انجینر موفق شناخته شد. او به افغانستان بازگشت تا به دختران دیگر کمک کند. نخستین پروژه‌ای که آغاز کرد، ساخت یک مرکز آموزشی برای دختران محروم بود.
در مراسم افتتاح آن مرکز، صدها دختر جوان حضور داشتند.
آینه‌هیلیلی پشت تریبون ایستاد و گفت:
«روزی فکر می‌کردم پایان رویاهایم فرا رسیده است. اما فهمیدم که هیچ قدرتی نمی‌تواند آرزوهای انسان را زندانی کند. شاید راه آموزش دشوار شود، اما نور دانش خاموش نمی‌شود. ما دختران افغان آموخته‌ایم که حتی در تاریک‌ترین شب‌ها نیز می‌توان چراغ امید را روشن نگه داشت.»
جمعیت با صدای بلند دست زدند.
در میان آن دختران، کودکانی نشسته بودند که رویاهای بزرگی در سر داشتند؛ درست مانند آینه‌هیلیلی در سال‌های گذشته.

I am an Afghan girl; a girl who grew up with big dreams, studied with hope, and believed that one day she could be useful to herself, her family, and her country. But in recent years, my life and the lives of thousands of other Afghan girls have taken a path that we never chose.
I want the world to know that behind the silence of Afghan girls, there are hearts full of dreams and untold stories. For us, closing the doors of education was not just the closing of a door; it felt as if a part of our future, our efforts, and our hopes had been stopped. A girl who had spent years working toward her goals suddenly faced a wall that she did not build herself.
Restrictions have not only taken away many women’s opportunities to study and work; they have also affected our sense of freedom, independence, and presence in society. When a girl cannot choose her own future, when her voice is heard less, and when her dreams face obstacles every day, the pain is not only the pain of one person; it is the pain of a generation.
However, we Afghan girls have not given up. There is still hope alive in our hearts; hope for a day when knowledge is not considered a crime, efforts are not wasted, and no girl is forced to choose between her dreams and the limitations placed on her.
I ask the international community not to forget the voices of Afghan women and girls. We do not only need sympathy; we need support for our right to education, equal opportunities, and a life with dignity.
My dream is an Afghanistan where every girl can open her book without fear, build her future, and proudly say: “I have the right to dream.”