وقتی دختر حق انتخاب ندارد

تبسم امیری*

سلام، دختری به نام تبسم امیری(نام مستعار) هستم و در یکی از ولایات دورافتاده بدخشان زندگی می‌کنم. آن‌جا زندگی برای دختران از هر لحاظ بسیار مشکل است و دختران به هیچ چیز دسترسی ندارند. در آن‌جا به دختران حق زیادی داده نمی‌شود و صدای دختران بدخشان خاموش است.

در منطقه‌ای که ما زندگی می‌کنیم، دسترسی به شبکه‌های اجتماعی نیست و حتی نمی‌توانیم با خانواده‌هایمان تماس برقرار کنیم، چون هیچ شبکه‌ای وجود ندارد و دختران همچنان در تاریکی قرار دارند. در ولایاتی که کمی پیشرفته‌تر هستند، دختران از طریق کورس‌های آنلاین می‌توانند درس بخوانند و شرایط برایشان مساعدتر است.

من خودم شخصاً بسیار کوشش کردم که تحصیلم را به پایان برسانم، اما بدبختانه در سمستر چهارم قابله‌گی بودم که به ما حق تحصیل ممنوع شد. من بسیار افسرده شدم و زندگی برایم بی‌معنا شد. با وجود این همیشه امیدوارم که روزی بتوانیم، من و هم‌نوع‌هایم، به آرزوهایی که داشتیم برسیم.

در این منطقه زندگی کردن بسیار مشکل است. وقتی ۱۶ یا ۱۷ ساله شدی، برایت خواستگار می‌آید و بدون این‌که خودت رضایت داشته باشی، عروسی‌ات را می‌کنند. دختری که هنوز از عهده خودش برآمده نمی‌تواند، باید به خانه خسرانش برود و مسئولیت بزرگی را به عهده بگیرد.

همیشه به خاطر دختران وطنم بسیار جگرخون هستم، چون ما توانستیم حداقل صنف دوازده را فارغ شویم، اما خواهران ما که از ما کوچک‌تر هستند در تاریکی مانده‌اند. وقتی به یادم می‌آید که بالای دختران وطنم چقدر ظلم است، نمی‌توانم مانع اشک‌هایم شوم. همیشه دعا می‌کنم که روزی ببینم خواهران ما از هر لحاظ پیشرفت کنند و من شاهد این لحظه باشم. همیشه در این فکر هستم که زندگی ما چه می‌شود، آینده ما و سرانجام زندگی ما به کجا پایان می‌یابد.

برای یک دختر بسیار مشکل است که با این همه محدودیت‌ها پیشرفت کند. خلاصه، ما دختران افغان حق انتخاب هیچ چیز را نداریم و همیشه باید کسی باشد که به جای ما برای زندگی ما تصمیم بگیرد. امیدوارم روزی بتوانیم از تمام دردها و اندوه‌هایی که همه ما داریم رهایی یابیم.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* it is a pseudonym.