کتاب‌ها را پنهان می‌کردم تا درس بخوانم

خانم پویا*

من دختری هستم که در خانواده‌ای با افکار محدودکننده به دنیا آمدم؛ جایی که میان دختر و پسر تفاوت گذاشته می‌شد و حق آموزش برای دختران معنایی نداشت. در نُه‌سالگی، تنها به جرم دختر بودن، از مکتب محروم شدم. تهدید شدم، لت‌وکوب شدم و حتی جان من و عزیزانم به خطر افتاد—آن هم برای کودکی که تنها آرزویش رفتن به مکتب و ساختن آینده‌ای روشن بود.

با این حال تصمیم نشدم. پت از پدرم به مکتب می‌رفتم؛ نه با یونیفورم، بلکه با لباس عادی. روزهایی بود که کتاب‌ها و وسایلم را در طویله خانه پنهان می‌کردم و دوباره برمی‌داشتم تا به درس برسم. با همه سختی‌ها، شاگرد اول صنف بودم و توانستم خودم را تا صنف ششم برسانم. سپس امتحان ارتقا دادم و صنف هفتم را با نمرات عالی سپری کردم و وارد صنف هشتم شدم.

اما روزی خانواده‌ام فهمیدند که هنوز مکتب می‌روم. مرا لت کردند و دیگر اجازه ندادند از خانه بیرون شوم. کم‌کم افسرده شدم؛ آرزوهایم به خاک نشست. سه بار تلاش کردم به زندگی خود پایان بدهم، اما خواست خدا این بود که زنده بمانم.

سپس مکتب‌ها بر روی تمام دختران افغانستان بسته شد. ما از نسلی هستیم که به جای اسباب‌بازی با درد بزرگ شدیم؛ به جای آرامش با ترس خوابیدیم؛ و به جای آینده‌ای روشن، با دیوارهای بلند محرومیت روبه‌رو شدیم. ما آزادی، دانش و پیشرفت را آرزو کردیم، اما سهم ما سکوت شد.

چرا؟ چرا؟ چرا؟

آیا گناه ما فقط این است که دختر افغان هستیم؟

با وجود همه خشونت‌ها، تسلیم با این همه، ما هنوز ایستاده‌ایم. دختران افغانستان با قلب‌هایی زخمی اما اراده‌ای شکست‌ناپذیر یاد گرفته‌اند در تاریکی هم امید بسازند و زیر فشار هم قوی بمانند. ما جرم نکرده‌ایم. تنها خواسته‌مان آموزش است. تنها رؤیای‌مان رشد است. ما می‌خواهیم درس بخوانیم، ورزش کنیم، استعدادهایمان را شکوفا سازیم و انسان‌های مفیدی برای جامعه و جهان باشیم. امروز قلم از دست ما گرفته شده، کتاب‌ها بسته شده‌اند و رؤیاها یکی‌یکی دفن می‌شوند.

پیام ما به جامعه جهانی، نهادهای آموزشی و سازمان‌های بشردوستانه روشن است: ما را قربانی نبینید. ما سرمایه‌های آینده‌ایم.

ما صدقه نمی‌خواهیم؛ عدالت می‌خواهیم.

ترحم نمی‌خواهیم؛ فرصت می‌خواهیم.

سکوت نمی‌خواهیم؛ همبستگی می‌خواهیم.

هر فرصت آموزشی، هر برنامه حمایتی و هر دست یاری می‌تواند زندگی یک دختر را نجات دهد و مسیر یک نسل را تغییر دهد. این فریاد نسلی است که با وجود تمام زخم‌ها، هنوز به فردا ایمان دارد.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* it is a pseudonym.